Sposoby zarażenia się gruźlicą

Gruźlica to choroba należąca do wielu chorób zakaźnych. Charakteryzuje się on tworzeniem się ognisk swoistego stanu zapalnego w dotkniętych tkanką płuc (w tym przypadku) i wyraźną ogólną negatywną reakcją organizmu.

Głównym źródłem zakażenia gruźlicą są chorzy lub zwierzęta domowe, głównie bydło.

Czynnikiem powodującym chorobę jest prątek gruźlicy (kij Kocha), głównie rodzaju ludzkiego. Niemniej jednak, mykobakterie bydlęce, a nawet pojedyncze przypadki typu ptaka, nie są wykluczone. Mycobacterium tuberculosis ma wysoką odporność zarówno w organizmie, jak iw środowisku. W tym samym czasie w ciele przeżywalność wędek Kocha może trwać nawet do 30 lat.

Ze względu na niską leczenia gruźlicy płucnej prątki mogą wytwarzać ochronną odpowiedzią celu zniszczenia, narkotyki i zmianie do poznania, która sama w sobie jest na tyle zła do dalszego diagnozowania korpusu i może powodować błędne rozpoznanie choroby i objawów klinicznych atypowych postaci. Jeżeli pacjent przestaje przyjmowania leków, zanim umrą wszystkie bakterie, to bakterie, które przeżyły może zmutować i być przekazywane do innych już w formie nierozpoznawalne.

Głównym celem zakażenia gruźlicą jest niebezpieczeństwo dla innych osób w momencie, gdy pacjent ma otwartą postać gruźlicy, tj. wydziela i rozprzestrzenia gruźlicze prątki (MBT). Krytycznym czynnikiem w zakażeniu gruźlicą jest bezpośrednia, długotrwała i bliska interakcja zdrowej osoby z handlarzem infekcji.

W związku z tym często można złapać gruźlicę od członka rodziny, który przebywa na stałe w tym samym obszarze ze zdrowymi ludźmi lub w zespole pacjenta z gruźlicą pracownika, który wydziela prątki. Niebezpieczeństwo rozprzestrzeniania się pręta Kocha zostaje wyeliminowane, gdy pacjent zostanie wykryty i odizolowany od społeczeństwa w czasie.

Istnieją następujące sposoby zakażenia gruźlicą:

  1. w powietrzu (aerogeniczny);
  2. pokarmowe (przez przewód pokarmowy);
  3. pin;
  4. domaciczny.

Ścieżka propagacji kropel powietrza

Prątki gruźlicy przedostają się z dróg oddechowych do powietrza kroplami śliny podczas kaszlu, rozmowy lub kichania pacjenta z otwartą postacią gruźlicy. Przy natchnieniu te kropelki z infekcją dostają się do płuc zdrowej osoby. Dlatego ta metoda infekcji otrzymała nazwę odpowiadającą rodzajowi transferu.

W zależności od siły kaszel i kropel wielkości Mycobacterium zmieszanego z powietrzem, pokonując różne odległości: kiedy kaszel - około 2 m, kichanie - około 9 m Przeciętnie cząstki rozproszone w plwocinie naprzeciwko pacjentowi w odległości 1 m..

Kropelki zainfekowanej flegmy, osadzone na podłodze i innych powierzchniach pomieszczenia, wysuszyć i wymieszać z kurzem. Mycobakterie gruźlicy, które przebywały w plwocinie, od pewnego czasu zachowują swoją żywotność nawet w pyle.

Naukowcy odkryli, że do 18 dnia około 1% żywych patologicznych mikroorganizmów pozostało w wysuszonej flegmie. W przypadku aktywnego ruchu powietrza, zamiatania podłogi, przenoszenia osób cząstki pyłu, które są obecne w prątków gruźlicy, wznoszą się i wnikają do płuc z powietrzem i sprowokować zainfekowanego organizmu.

Jeśli nie wiesz, jak zachować się obok osoby z gruźlicą lub podejrzewasz u siebie chorobę, musisz skonsultować się z pulmonologiem i zbadać ciało.

Przewlekła droga zakażenia przez przewód pokarmowy

Eksperymenty medyczne na zwierzętach wskazują, że w przypadku wariantu zakażenia pokarmowego potrzebna jest znacznie większa liczba prątków, w przeciwieństwie do aerogennej metody infekcji. Na przykład, podczas wdechu w przypadku zakażenia gruźlicą wystarcza jeden lub dwa prątki, a do zakażenia przez pokarm potrzebne jest kilkaset patologicznych drobnoustrojów.

Sposoby rozprzestrzeniania gruźlicy prątków u ludzi po zakażeniu kultury gruźlicy poprzez narządów trawiennych dobitnie podkreślone w oficjalnych materiałach sprawy, opublikowanych w związku z procesem w Lubece.

W tragicznym wypadku 252 niemowlęta zaszczepiono przezskórną gruźlicą (szczep Kiel) zamiast BCG. Niestety, z powodu zakażenia gruźlicą 68 dzieci zmarło, 131 dzieci zachorowało i tylko 53 z nich pozostało w dobrym zdrowiu.

Po sekcji zwłok 20 ciał martwych dzieci, okazało się, że prawie wszystkie zakażone proces hodowlany gruźlica została zlokalizowana w narządach trawiennych, który stał się infekcja bramą.

Osobliwością tej drogi zarażania małych dzieci gruźlicą jest częsta klęska krezkowych węzłów chłonnych.

Należy pamiętać, że wejście M. tuberculosis do jelita może się zdarzyć, gdy spożywana przez chorych na gruźlicę płuc prątków w plwocinie właścicielem, jak zauważono podczas metodą flotacji płukanie żołądka.

Możliwość zarażenia się gruźlicą przez kontakt

Opisano przypadki gruźlicy, których mykobakterie padają przez spojówkę oka, zarówno dorośli, jak i małe dzieci; W tym przypadku można zdiagnozować ostre zapalenie spojówek i proces zapalny w worku łzowym.

Ciężko jest dostać gruźlicę przez skórę. Istnieją udokumentowane przypadki gruźlicy narządów oddechowych u samic w wyniku penetracji MBT przez uszkodzoną skórę rąk od krowy cierpiącej na gruźlicę.

Wewnątrzmaciczne zakażenie gruźlicą

Prawdopodobieństwo zarażenia gruźlicy płodu podczas rozwoju płodowego odnotowano w przypadkach gruźlicy u noworodków, które zmarły w pierwszych dniach życia. Przenikanie zakażenia u płodu może nastąpić przez łożysko dotknięte gruźlicą lub przez zakażenie uszkodzonego łożyska gruźlicy podczas porodu. To prawdopodobieństwo zakażenia gruźlicą jest niezwykle niskie.

Podsumowując, możemy zauważyć: pamiętaj, że wcześniej zdecydujesz się na wizytę u pulmonologa, znalazł się objawy choroby, tym więcej będziesz miał szansę łatwo przenieść proces gojenia i dotarcia do szybkiego powrotu do zdrowia. Zawsze należy zwracać uwagę na odchylenia w stanie zdrowia i przekazywać diagnostykę organizmu w czasie.

Dlaczego jest gruźlica płuc: droga infekcji

Nie wszyscy wiedzą, jak rozwija się gruźlica płuc, szlaki infekcji i właściwości czynników powodujących zakażenie. Gruźlica każdego roku przyjmuje tysiące istnień ludzkich. To wielki problem medyczny i społeczny. Najbardziej niebezpieczne są nosiciele bezobjawowe, ponieważ mogą zakażać innych.

Mechanizmy i sposoby zakażenia człowieka gruźlicą

Gruźlica płuc nazywana jest zooantowską chorobą przewlekłą, której czynnikiem sprawczym są mykobakterie. Dystrybucja tych mikroorganizmów odbywa się za pomocą kilku mechanizmów. Zapewnia to stały przepływ patogenu w środowisku i populacji ludzkiej. Mechanizm infekcji nazywany jest ewolucyjnym sposobem przenoszenia drobnoustrojów z jednego organizmu do drugiego.

Gruźlica może być zainfekowana następującymi mechanizmami:

  • aerozol (aerogeniczny);
  • fekalno-doustny (rzadko);
  • pionowe (podczas ciąży i porodu);
  • kontakt.

Oprócz mechanizmu konieczne jest poznanie głównych sposobów infekcji u ludzi. Wyizolować drogi infekcji żywności, kontaktu, dróg oddechowych, powietrznych i pyłu powietrznego. Najczęściej gruźlica płuc jest przenoszona drogą powietrzną.

Przenoszenie mykobakterii środkami aerogennymi

W przypadku gruźlicy płuc szlaki infekcji są różne, ale najbardziej epidemiczna występuje w powietrzu.

W tej sytuacji mykobakterie rozprzestrzeniają się w powietrzu podczas rozmowy, kaszlu i kichania. Najbardziej niebezpieczne pod tym względem są pacjenci z aktywną postacią gruźlicy płuc. Takie osoby mają dużą liczbę prątków w plwocinie.

Obszar dystrybucji zależy w dużej mierze od siły kaszlu lub kichania. Mikroby mogą rozprzestrzeniać się w powietrzu w odległości do 9 m. Organizm receptywny wdycha masy powietrzne, a wraz z nimi czynnik wywołujący gruźlicę. Dlatego pacjenci z aktywną gruźlicą są umieszczani na osobnych oddziałach, a przychodnie gruźlicy znajdują się na obrzeżach lub całkowicie poza miastem w pobliżu lasu.

Mycobacteria mogą być zawieszone na pewien czas w powietrzu. Im mniejsze są krople flegmy, tym głębiej wnikają. Mycobacteria, które nie docierają do tkanki płucnej są wydalane z organizmu.

Główną rolę odgrywa tu klirens śluzówki i czynniki odporności komórkowej. Duże krople flegmy i śliny wraz z drobnoustrojami osadzają się na podłodze i otaczających obiektach.

Osobliwością Mycobacterium tuberculosis jest to, że są one bardzo żywe. W ciemnych i wilgotnych pomieszczeniach w wysokiej temperaturze mogą pozostać żywotne przez 7 lat. W pyle trwają przez cały rok. Na ulicy w kurzu mogą być niebezpieczne przez 2 miesiące. Czynnik wywołujący gruźlicę może wytrzymać wrzenie przez 5 minut, jeśli znajduje się w plwocinie pacjenta.

Fekalno-doustna droga przenoszenia gruźlicy.

Osoba może zostać przypadkowo zainfekowana podczas zbioru. Zamiatając podłogę i aktywnie poruszając się ludzie mogą powodować przenoszenie kurzu i dostać się do płuc.

Zakażenie nie oznacza rozwoju choroby. Około 2 miliardy ludzi jest zarażonych na całym świecie, ale nie wszyscy są chorzy.

Normalny poziom odporności radzi sobie z bakterią i zapobiega chorobie.

Inne sposoby ludzkiego zakażenia

Następujące sposoby przenoszenia gruźlicy są mniej powszechne:

  • transplacental;
  • pokarmowy;
  • pin.

W historii istnieje infekcja dzieci przez zapalenie spojówek. Ta metoda jest bardzo rzadka. Kilka dekad temu droga pokarmowa miała pewne znaczenie. Zakażenie nastąpiło przy użyciu mięsa lub mleka chorego na gruźlicę zwierząt. Obecnie metoda żywnościowa straciła na znaczeniu i praktycznie nie występuje. Jest to spowodowane ograniczeniem prywatnego inwentarza żywego i ścisłego nadzoru weterynaryjnego. Aby zarażać produktami, potrzebna jest duża liczba drobnoustrojów (kilkaset), podczas gdy w mechanizmie powietrznym wystarczają 1-2 komórki drobnoustrojów. Zdarzają się przypadki niezamierzonego podawania mykobakterii zamiast BCG dzieciom przez usta.

Czynnik wywołujący gruźlicę długo utrzymuje się w zakażonej żywności (mięso, ser, mleko, masło). W surowym mleku mykobakterie żyją do 2 tygodni. Dzisiaj metoda pasteryzacji mleka jest skutecznym miernikiem ochrony ludności. W maśle i serze te mikroby żyją do roku.

Ważne jest, aby droga pokarmowa najczęściej dotyczyła przewodu żołądkowo-jelitowego, a nie płuc.

Jest inny sposób penetracji prątków w ludzkim ciele - wewnątrzmacicznym. W tej sytuacji zagrożone są dzieci zarażonych lub chorych matek. Mycobacteria mogą przenikać przez barierę łożyskową. Infekcja jest możliwa podczas ciąży i porodu. W pierwszym przypadku istnieje ryzyko rozwoju choroby u dzieci lub ich śmierci we wczesnych dniach. Ta ścieżka jest bardzo rzadka.

Kto jest bardziej podatny na gruźlicę

Bez względu na ścieżkę i mechanizm przenoszenia zakażenia, decydującą rolę w rozwoju choroby odgrywa obniżenie odporności. Gruźlica płuc często rozwija się na tle niedoboru odporności, ciężkich chorób somatycznych. Przydzielaj następujące czynniki ryzyka:

  • przewlekły alkoholizm;
  • palenie;
  • krzemica;
  • narkomania;
  • silny stres;
  • hipowitaminoza;
  • wyczerpanie;
  • życie w złych warunkach (surowe i chłodne mieszkania).

Film opowiada o prewencji gruźlicy:

Grupa ryzyka obejmuje następujące osoby:

  • alkoholicy;
  • Zakażony wirusem HIV;
  • palacze;
  • więźniowie;
  • pracownicy przychodni gruźliczych;
  • krewni i przyjaciele pacjentów z aktywną gruźlicą;
  • dzieci.

Tak więc główna droga zakażenia płucną postacią gruźlicy jest w powietrzu.

Film opowiada o infekcji, diagnostyce i leczeniu gruźlicy:

Aby uchronić się przed tą niebezpieczną chorobą, musisz wykluczyć kontakt z pacjentami i regularnie kaszleć ludzi, uprawiać sport, jeść w pełni, wykluczyć stresujące sytuacje, porzucić narkotyki, pić alkohol i papierosy. Szczególnym środkiem zapobiegania jest szczepienie BCG.

Sposoby przenoszenia gruźlicy

Wraz z wprowadzeniem najnowszych osiągnięć w medycynie, nowoczesnych metod leczenia i diagnostyki, ważne jest zapobieganie infekcjom. Aby chronić siebie i swoich bliskich przed wprowadzaniem mykobakterii do organizmu, ważne jest, aby znać sposoby przenoszenia gruźlicy:

  • w powietrzu (aerozol);
  • pokarmowy;
  • pin;
  • wewnątrzmaciczny (pionowy sposób transmisji).

Nosiciele zamkniętej postaci gruźlicy nie stanowią zagrożenia dla współpracowników. Źródłem zakażenia są nie tylko ludzie z otwartą postacią gruźlicy, ale także bydło, psy i kozy. Wydalają bakterie z mlekiem, kałem, flegmą. W 1 gramie plwociny bydlęcej zawartość mykobakterii sięga 100 000 jednostek, a przy kale dziennie od jednej krowy przydzielane jest 37 milionów kijów Kocha. Izolacja chorych zwierząt zaraża środowisko. Podczas wiatru wszystko to wznosi się w powietrze i jest wdychane przez ludzi.

Statystyki

Gruźlica jest zakaźną chorobą ludzi i zwierząt wywołaną przez prątki (pałeczki Kocha). Jest jedną z dziesięciu głównych przyczyn śmierci na świecie.

Niedawno udało się zmniejszyć o połowę śmiertelność. Jednak wskaźnik zapadalności pozostaje wysoki. Dowodzą tego statystyki gruźlicy na planecie.

Przypadki gruźlicy na świecie (według Światowej Organizacji Zdrowia) na 2016 rok:

Według Światowej Organizacji Zdrowia około jedna czwarta światowej populacji jest zarażona tą infekcją.

Ścieżka aerogeniczna

Ponad 90% prątków przenoszonych jest przez unoszące się w powietrzu kropelki. Kiedy chora osoba kaszle, cząsteczki plwociny rozpraszają się na odległość do 1,5 metra, i jednocześnie, nawet 3000 bakterii może pozostać w środowisku, pozostając w powietrzu przez około godzinę. Gdy w pomieszczeniu, w którym nastąpiło wyrzucenie mikroorganizmów, po wdychaniu dostają się do dróg oddechowych. Spożywanie Bacillus Kocha do organizmu nie oznacza 100% rozwoju choroby.

Istnieje szereg czynników przyczyniających się do rozwoju gruźlicy:

  • Kontakt z ludźmi z gruźlicą: rodzina, przemysł (w pracy, w szkole itp.), Zwykli.
  • Kontakt z chorymi zwierzętami.
  • Współistniejące choroby przewlekłe: niedokrwistość, cukrzyca, patologie wymagające długotrwałego leczenia lekami immunosupresyjnymi, przewlekłe zapalenie układu oddechowego.
  • Niedobory odporności są pierwotne i wtórne (często chore dzieci), zakażenie wirusem HIV.
  • Młodszy wiek wynosi od 0 do 3 lat.
  • Okres dojrzewania od 13 do 17 lat.
  • Alkoholizm i narkomania.
  • Bezdomność dzieci i młodzieży.
  • Migranci.

Od momentu wejścia mykobakterii do organizmu w pierwszym roku życia, zakażenie rozwija się u 5% osób. Jeśli właściwości immunologiczne są zapisywane, a następnie wał komórki leukocytów, po lokalizacji patogenu, które inaktywują prątków, a następnie ich usunięcie z korpusu i infekcji ustępują w procesie inkubacji etapie.

Wariantem metody przenoszenia aerozoli jest metoda pyłu powietrznego.

Najmniejsze porażone kropelki plwociny o rozmiarach do 5 mikronów są przechowywane w powietrzu wewnętrznym, a następnie osadzane na meblach, podłodze, ścianach, odzieży, płótnie, żywności i innych elementach.

Coli TB spada z cząstkami pyłu na podłodze i pokrewnych przedmiotów zachowuje swoją żywotność w stanie suchym do 3 lat, a ogrzewanie wytrzymać temperatur powyżej 80 ° C (odporny na gotowanie do 5 minut, jest odporne na organiczne i nieorganiczne kwasy, zasady, wiele utleniaczy do działanie alkoholi, acetonu).

Witalność mykobakterii w środowisku zewnętrznym:

Jeśli w pokoju nie przestrzega się norm sanitarnych i higienicznych, możliwe jest wprowadzenie patogenu w pył w górnych drogach oddechowych. Różdżka Koch lubi wilgoć i ciemność, więc jeśli regularnie czyścisz (usuwasz kurz) i przewietrzasz pomieszczenie, w którym znajduje się chory, prawdopodobieństwo zakażenia jest znacznie zmniejszone.

Ścieżka pokarmowa

Przewodząca lub żywieniowa droga transmisji występuje, gdy pręt gruźlicy wchodzi do przewodu pokarmowego. Zakażenie występuje podczas spożywania produktów skażonych mykobakteriami.

Ścieżka kontaktu

Ten rodzaj transmisji jest możliwy przy codziennym korzystaniu z obiektów, które były używane przez pacjenta z otwartą postacią gruźlicy. Prawdopodobieństwo zakażenia wzrasta proporcjonalnie do czasu kontaktu z wydalaczem bakteryjnym, dlatego członkowie rodziny żyjący z chorym często chorują.

W miejscach powszechnego użytku przy pojedynczym kontakcie z obiektami, na które pacjent dotknął, możliwość infekcji jest minimalna. Z wyjątkiem sytuacji, gdy przedmioty te są obficie pokryte kurzem, w którym znajdują się prątki, uwięzione tam z oddzieloną flegmą.

Dzieci mogą zarazić się zabawkami, które były wcześniej używane przez chore dziecko i nie były przetwarzane.

Zgodność z podstawowymi zasadami higieny osobistej i regularna dezynfekcja przedmiotów, może zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji.

Istnieje możliwość infekcji pocałunkami, ponieważ ślina zakażonego zawiera czynnik sprawczy. W przypadku pozapłucnej gruźlicy, która atakuje narząd płciowy, możliwe jest przenoszenie mykobakterii podczas stosunku płciowego.

W niektórych przypadkach może dojść do infekcji w bezpośrednim kontakcie z pacjentem, ze skórną gruźlicą bakterie mogą dostać się do ciała zdrowego człowieka poprzez uszkodzenie skóry.

Zakażenie wewnątrzszpitalne

Zakażenie pracowników medycznych prątkami gruźlicy potwierdza obecność innej drogi zakażenia - ścieżki szpitalnej. Przede wszystkim wśród tego typu infekcji powinien pracownicy laboratoriów bakteriologicznych, następnie tubdispanser robotników, pracowników kostnic, karetki pogotowia i lekarzy ogólnych, jak tych grup personelu medycznego najpierw twarz MBT.

Ścieżka wewnątrzmaciczna

Infekcja domaciczna prątkami jest dość rzadka. Występuje w przypadku, gdy kobieta jest chora w czasie ciąży lub nie tak dawno temu. Pręt Kocha, będąc w ciele matki, przenika przez naczynia krwionośne łożyska i dociera do dziecka.

Innym możliwym wariantem rozwijającego się zakażenia płodowego jest aspiracja płynu owodniowego, w którym bakteria z otwartego nacieku położonego na łożysku (pod warunkiem, że jest otwarta bezpośrednio w płynie owodniowym). W tym przypadku ognisko pierwotnej gruźlicy rozwija się w płucach, jelitach lub uchu środkowym. W praktyce zarejestrowano tylko kilkaset przypadków takiej infekcji.

Niebezpieczeństwo wrodzonej infekcji polega na braku objawów klinicznych u noworodka, co utrudnia diagnozowanie i leczenie w odpowiednim czasie oraz może prowadzić do nieodwracalnych skutków. Przejawy złego samopoczucia zaczynają się dopiero od 3-4 tygodni życia dziecka. Jedyną możliwą opcją wykrywania zakażenia u noworodka jest wczesne rozpoznanie gruźlicy u matki. Nawet w czasie ciąży kobieta pod nadzorem lekarza może stosować terapię przeciwgruźliczą, co minimalizuje możliwość zakażenia wewnątrzmacicznego.

Neutralizacja prątków

Stabilność ze względu na obecność Mycobacterium trwałej powłoki trzywarstwowej, ale istnieje kilka czynników, które pod wpływem że śmierć komórkowa następuje. Ponieważ promienie ultrafioletowe zabijania bakterii przez okres 3 minut w bezpośrednie działanie światła słonecznego przez 90 minut w temperaturze wrzenia zawartości plwociny w ciągu 5 minut, a w stanie suchym powinna trwać co najmniej 25 minut, środki odkażające do 5 godzin.

Wszystko o medycynie

popularny w medycynie i zdrowiu

Gruźlica: źródła, drogi przenoszenia, podatność

Wśród społecznych i medycznych problemów społeczeństwa gruźlica odgrywa szczególną rolę. Najstarsze archeologiczne znaleźć gruźlicze zmiany chorobowe kręgosłupa został znaleziony na terytorium Niemiec i należy do VIII wieku przed naszą erą. Zmiany gruźlicy znaleziono w egipskich mumii związanych z II wieku pne, a najstarsze znane Opis kliniczny wystąpienia choroby należy do „ojca medycyny” Hipokrates (460-370 pne).

W XV-XIX wieku gruźlica stała się bardzo rozpowszechniona, szczególnie wśród ubogich. Sprzyjały temu niehigieniczne warunki, złe odżywianie, zatłoczenie ludności, częste wojny i migracje oraz niski poziom opieki medycznej. Do 20-30% zgonów w wieku XVII stanowiły gruźlica, która przewyższała śmiertelność podczas epidemii cholery, tyfusu i operacji wojskowych.

W XX wieku, zwłaszcza po II wojnie światowej, kiedy zostały one wprowadzone w życie skutecznych metod zapobiegania i zwalczania gruźlicy nowoczesnych leków, sytuacja epidemiologiczna gruźlicy znacznie się poprawiła. Optymistyczne prognozy dotyczyły możliwości szybkiego całkowitego zniszczenia tej choroby, która jednak nie wystąpiła w żadnym kraju na świecie.

Od początku lat 90. gruźlica powróciła na arenę światową jako poważny problem medyczny. W kwietniu 1993 r. WHO stwierdziła, że ​​gruźlica zajmuje pierwsze miejsce wśród przyczyn zgonu z powodu jednego czynnika zakaźnego i istnieje realne zagrożenie dla globalnego rozprzestrzeniania się epidemii.

Gruźlica jest chorobą zakaźną, dlatego też, podobnie jak inne infekcje, przestrzega ogólnych praw epidemii, która obejmuje trzy główne ogniwa:

- podatność na gruźlicę

Głównym źródłem infekcji jest pacjent z gruźlicą, który wydziela bakterie do środowiska zewnętrznego. Czynnikiem sprawczym choroby w 95% przypadków jest ludzki typ prątków gruźlicy. Prątki mogą być uwalniane w czasie kaszlu z plwociny, śliny, i pozapłucnej procesu tuberculosis - z moczu, kału. Najbardziej niebezpieczne dla innych są pacjenci z płucną postacią gruźlicy. W ciągu jednego dnia mogą przydzielić więcej niż miliard Mykobakterii. Ryzyko rozwoju choroby zależy od liczby drobnoustrojów przydzielonych pacjentom i ich wirulencji. Rocznie jeden pacjent z wydaleniem bakteryjnym może zarazić 10-15 osób. Niektórzy eksperci uważają, że rzeczywiste ryzyko zakażenia u pacjenta z gruźlicą jest znacznie zmniejszone, jeśli był poddawany intensywnemu leczeniu przez co najmniej dwa tygodnie.

Tuberkulinowi zmiany w różnych narządach wykrytych w górę do 50 gatunków ssaków i 80 gatunków ptaków, ale tak naprawdę niebezpieczne źródło zakażenia dla ludzi, ale prawdziwe zagrożenie dla ludzi są przedstawiciele bydła, które zwykle dotyka typ bydlęcej o gruźlicy prątków.

W przypadku gruźlicy istnieje duża różnica między zakażeniem a rozwojem gruźlicy jako choroby. Około 50% światowej populacji jest zarażonych, w tym 70-80% dorosłych, a nie więcej niż 3-5% z nich choruje. U innych osób zakaźnych choroba nie rozwija się, a patogeny gruźlicy przez wiele lat pozostają w narządach w postaci nieaktywnych form. Pod wpływem różnych warunków można je przekształcić w typową prątek gruźlicy o wysokiej wirulencji i wywołać chorobę. W związku z tym gruźlicy wtórnym u dorosłych, nie jest koniecznie nowych zakażeń i chorób jest często źródłem wewnętrznej reaktywacji starego gruźliczego ognisk, które zostały utworzone podczas początkowej infekcji.

Główne drogi zakażenia gruźlicą są aerogeniczne, pokarmowe i kontaktowe. Infekcja aerogeniczna, czyli przepływ powietrza przez drogi oddechowe, występuje w 90% przypadków. Aerogeniczną drogą przenoszenia jest kroplówka i kurz. Bezpośrednia transmisja infekcji metodą kroplówki przez ślinę, plwocinę jest możliwa podczas kaszlu, śpiewu, głośnej rozmowy w odległości nie większej niż 1-1,5 metra od pacjenta. W związku z tym, że transmisja jest zwykle pojawia się, gdy plwociny, wchodzących na podłodze, na ziemi lub różne przedmioty częściowo odparowują, pozostawiając poszczególne cząstki prątkami, który wraz z pyłem może stać się w powietrzu i są wdychane zdrowej osoby. W stanie zawieszonym w powietrzu cząstki pyłu z prątkami mogą pozostawać do 5 godzin.

Bezpośredni kontakt z infekcją może nastąpić podczas bezpośredniego kontaktu z pacjentem, poprzez pocałunki, pośrednio poprzez skażone artykuły gospodarstwa domowego: ręczniki, książki itp. typ mykobakterii bydlęcej może być przekazywany drogą pokarmową, czyli przez przewód pokarmowy, produktami mleczarskimi, rzadziej - przez mięso lub w kontakcie ze zwierzętami chorymi. Zanieczyszczenie żywności przez ludzki typ prątków jest możliwe, jeśli skontaktują się z nimi pacjenci z gruźlicą podczas ich przygotowywania lub sprzedaży. Matki z gruźlicą z reguły rodzą zdrowe dzieci, ponieważ prątki nie przechodzą przez barierę łożyskową. Opisano jedynie pojedyncze przypadki zakażenia wewnątrzmacicznego uogólnionych postaci gruźlicy u matki z uszkodzeniami ognisk guzowatości łożyska.

Rozwój choroby jest w dużej mierze spowodowany indywidualną charakterystyką odporności organizmu. Osoba ma naturalną odporność na gruźlicę, ze względu na kompleks wrodzonych i nabytych mechanizmów obronnych. U dzieci mechanizmy te są niedorozwinięte, niedoskonałe, dlatego szczególnie niebezpieczne jest ich zakażenie. W starszym wieku zmniejsza się oporność na gruźlicę. Mężczyźni częściej chorują na gruźlicę.

Jakie jest źródło gruźlicy?

Gruźlica jest przewlekłą infekcją z dominującym uszkodzeniem układu oddechowego. Pomimo doskonałości technologii medycznych choroba nadal jest istotna w wielu krajach. Nie przestaje niepokoić lekarzy i badaczy, a szczególną uwagę zwraca się na epidemiologię gruźlicy, bez której niemożliwe jest skuteczne oddziaływanie na infekcję w populacji.

Informacje ogólne

Przyczyną choroby jest specyficzny mikrob - mycobacterium (MBT lub patyk Kocha). Czynnik sprawczy wywołuje rozwój infekcji w ciele, ale aby przekazać ją zdrowemu człowiekowi i rozprzestrzenić na populację, potrzebne są inne mechanizmy. W medycynie są zjednoczeni pod nazwą procesu epidemii. Jego klasyczne komponenty będą:

  • Źródło.
  • Ścieżka transmisji.
  • Podatny organizm.

Każdy aspekt jest ważny, ponieważ jest znany: aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji, należy wpłynąć na wszystkie ogniwa procesu epidemicznego. Dlatego należy je rozważyć bardziej szczegółowo.

Źródło infekcji

Głównym siedliskiem prątków jest organizm ludzki i zwierzęta stałocieplne. W tym patogenu może być nieskończenie długi, będąc w stanie utajonym. Ale głównym rezerwuarem i źródłem infekcji w gruźlicy jest chory człowiek. Z aktywną formą patologii to on wydziela pałeczki plwociną lub innymi biologicznymi wydzielinami (moczem, kałem, ropą).

Najważniejszym źródłem infekcji są pacjenci z zaznaczoną chorobą zapalną i jamami w płucach (formy destrukcyjne). Stanowią one maksymalne zagrożenie epidemiologiczne i muszą koniecznie być odizolowane od innych. Wykryj MBT za pomocą mikroskopii lub siewu na pożywce. Oprócz ludzi źródłem infekcji są również zwierzęta (krowy, owce, świnie, kozy).

Źródłem zakażenia w gruźlicy są przede wszystkim ludzie, którzy aktywnie aktywują wydzielanie z flegmą.

Ścieżki transmisji

Drugim ogniwem niezbędnym do rozwoju procesu epidemii są mechanizmy lub drogi przenoszenia infekcji. Przy takiej patologii jak gruźlica będą one następujące:

  • Aerogeniczne (powietrzne i powietrzne).
  • Pokarmowe (żywność).
  • Kontakt (w tym seksualny).
  • Wewnątrzmaciczny.

Największą rolę odgrywa infekcja przez drogi oddechowe. Jest to ścieżka aerogeniczna używana w 90% przypadków. Mycobacteria są obficie obecne w kroplach śliny, które wydalają chore podczas kaszlu, kichania i mówienia. Rozpraszają się w odległości 1 metra od źródła, utrzymując się w powietrzu przez długi czas.

Pył zawiera wysuszone kropelki, które również mają patogen. Może wznieść się w powietrze, dostać się do systemu wentylacji, a następnie - wdychać. MBT w tym stanie może być bardzo długi (szczególnie w ziemi i ściekach), ale aby przeniknąć do płuc, cząstki pyłu powinny mieć rozmiar nie większy niż 5 mikronów. Ryzyko zakażenia wzrasta w przypadkach, w których bakteryjna wydzielina zaniedbuje higienę osobistą, czyszczenie na mokro nie jest wykonywane i obecna dezynfekcja pomieszczenia, w którym się znajduje.

Szlak pokarmowy realizowany jest poprzez pokarmy skażone mykobakteriami. Dzieje się tak, gdy mięso jest używane dla chorych zwierząt, mleka i produktów na jego bazie. Jednakże czynnik sprawczy jest wrażliwy na sok żołądkowy, a prawdopodobieństwo zakażenia jest dziesięć razy niższe niż w przypadku aerogennego. Ale wraz ze spadkiem kwasowości ryzyko to wzrasta.

Gruźlica może być również zakażona bezpośrednim kontaktem z biomateriałem zakaźnym. Szczególnie podatny na tego profesjonalistów medycznych (chirurgów, dentystów, patologów). Ale ścieżka kontaktu nie odgrywa roli epidemii. Rzadko dochodzi do infekcji wewnątrzmacicznej - głównie u kobiet z rozsianym gruźlicą i konkretnym uszkodzeniem łożyska, patologicznym procesem w kanale rodnym.

Sposoby rozprzestrzeniania się gruźlicy są różne: w powietrzu, jedzeniu, kontakcie i od matki do dziecka. Pierwsza jest najczęstsza.

Podatny organizm

Ostatnim etapem procesu epidemii jest organizm receptywny, ponieważ sama choroba rozwija się dalej. A prawdopodobieństwo zakażenia określonej osoby zależy od kilku czynników: czasu kontaktu ze źródłem, natury bramy wejściowej, otrzymanej dawki patogenu i poziomu naturalnego oporu. Ta ostatnia odgrywa ważną rolę w rozwoju patologii, ponadto stan odporności zależy od zewnętrznych warunków, które wpływają na jakość życia jednostki.

Biorąc to pod uwagę, gruźlica jest uważana nie tylko za chorobę medyczną, ale także społeczną. I następujące grupy populacyjne są zagrożone rozwojem infekcji:

  • Życie w ogniskach gruźlicy (rodzina, kontakty przemysłowe, w więzieniach).
  • Dzieci w młodym wieku (do 3 lat), nastolatki i osoby starsze.
  • Osoby o niskim poziomie bezpieczeństwa materialnego i osobistego (bezdomni, biedni).
  • Pacjenci ze współistniejącą patologią (cukrzyca, zakażenie HIV, wrzód trawienny, alkoholizm).
  • Osoby doświadczające dużego stresu fizycznego i psychicznego.

Aspekt dziedziczności ma również znaczenie, ponieważ ujawnia się powiązanie rodzinnych przypadków gruźlicy z transportem pewnych genów. Wiadomo również, że wiele osób zarażonych prątkami nie choruje, ale rozwija w nich odporność. Mechanizmy ochrony zapobiegają ponownemu zakażeniu i zapobiegają rozwojowi patogenu. Ciało jest uczulone na MBT, który można wykryć, gdy wykonywane są próbki tuberkuliny.

Wskaźniki epidemiologiczne

Choroba jest poważnym problemem w systemie opieki zdrowotnej w wielu krajach. W Rosji wskaźniki epidemiologiczne gruźlicy od początku lat 90. charakteryzują się wyraźnym wzrostem - wśród osób w każdym wieku, w tym dzieci. Należą do nich:

  • Infekcja.
  • Ryzyko infekcji.
  • Zachorowalność.
  • Bolesność.
  • Śmiertelność.

Przez infekcję rozumie się liczbę osób, które w wyniku wcześniejszej pierwotnej infekcji wykazywały nadwrażliwość na MBT. Mają także wysokie ryzyko gruźlicy w wyniku endogennej aktywacji patogenu, dlatego pacjenci mogą pojawić się w tej kategorii osób. Gdy zakażenie dzieci w wieku poniżej 14 lat osiągnie 1%, uważa się to za korzystny warunek eliminacji choroby w społeczeństwie (zgodnie z definicją WHO).

Ryzyko zakażenia oblicza się jako stosunek zdrowych osobników, u których reakcja Mantoux była ujemna, ale ten rok stał się dodatni (tj. Wystąpił "obrót" lub pierwotna infekcja). Jest to uważane za najbardziej wiarygodny wskaźnik sytuacji epidemiologicznej, biorąc pod uwagę masową immunizację przeciwko gruźlicy.

Przypadki infekcji zdiagnozowanych w tym roku są zawarte w koncepcji chorobowości. Pierwotne i wtórne formy gruźlicy są brane pod uwagę razem, ponieważ w analizie epidemiologicznej nie ma możliwości ich odróżnienia. Wskaźnik można obliczyć w różnych kategoriach populacji: mężczyźni, kobiety, dzieci, osoby starsze.

Przez zachorowalność rozumiemy liczbę osób z aktywną postacią gruźlicy, które znajdują się w dokumentacji lekarskiej u lekarza. Wśród nich pacjenci, którzy przeznaczają MBT mają istotne znaczenie, ponieważ stanowią największe zagrożenie epidemiologiczne dla ludności. A liczba osób umierających na gruźlicę to śmiertelność. Na podstawie tych dwóch wskaźników obliczonych ogólnej częstości występowania infekcji, oceniać skuteczność środków kontroli gruźlicy i zidentyfikować cechy procesu epidemii.

Epidemiologia gruźlicy jest ważną częścią, która pomaga badać i zapobiegać rozprzestrzenianiu się infekcji wśród populacji.

Środki anty-epidemiczne

Ponieważ wskaźniki dotyczące gruźlicy w Rosji i innych krajach są wciąż wysokie, szczególnie ważne stają się prace anty-epidemiczne. Jest uważany za element środków zapobiegawczych, ponieważ jego głównym celem jest zapobieganie przenoszeniu zakażenia z chorego na zdrową osobę.

Aby wdrożyć skuteczną strategię kontroli gruźlicy ważne jest, aby działać na wszystkich etapach procesu epidemicznego omówionego wcześniej - źródła, sposoby przekazywania i wrażliwości. Główne znaczenie zdobywane jest przez dwa kierunki:

  • Profilaktyka swoista (immunizacja przeciw gruźlicy i profilaktyka chemiczna).
  • Eliminacja rezerwuaru infekcji (wczesne wykrywanie i pełne leczenie pacjentów).

Za ich pomocą można skutecznie kontrolować rozprzestrzenianie się infekcji. Jednak wynik końcowy determinowany jest nie tylko przez te działania, ale także zależy od jakości pracy organizacyjnej, pozwalając w jak największym stopniu objąć liczbę osób z grup ryzyka i pacjentów. Skala prac anty-epidemicznych jest określana z uwzględnieniem specyficznej sytuacji gruźlicy w kraju.

Z powodu gruźlicy jest chorobą o charakterze zakaźnym, szczególną rolę w jej mechanizmów rozwoju procesu epidemii w populacji, w tym źródło, ścieżka transmisji i podatności organizmu. To na nich poczyniono główne wysiłki, aby zapobiec chorobie. Wskaźniki epidemiologiczne pomogą ocenić skuteczność środków zapobiegawczych.

W jaki sposób przenoszona jest gruźlica?

Drogi przenoszenia gruźlicy płuc są liczne. Najczęściej różdżka Koch rozprzestrzenia się przez drogi oddechowe. Ale nie jest to jedyny mechanizm infekcji. Wśród innych sposobów przenoszenia gruźlicy płuc - ścieżki pokarmowej, zakażenia seksualnego, wewnątrzmacicznego i wielu innych. Epidemiologia wskazuje, że same mykobakterie nie mogą wywoływać rozwoju choroby. Najczęściej nie pokazują swojej obecności w ciągu całego życia danej osoby. Gruźlica - rozprzestrzenianie się infekcji w organizmie odbywa się pod wpływem czynników prowokujących. Zwykle obejmują one niekorzystne środowisko, podatność na wpływy zewnętrzne z wielu powodów.

Według WHO jedna trzecia populacji świata jest zainfekowana różdżką Kocha. Ale takie rozprzestrzenianie się gruźlicy nie oznacza, że ​​ponad 30% chorych żyje na planecie. Każdy fittisiatryk jest w stanie powiedzieć, że czynnik sprawczy najczęściej śpi w ludzkim ciele. Rozwój choroby rozpoczyna się tylko w niektórych przypadkach. O przyczynach jego występowania, a także sposobach przenoszenia gruźlicy dowiesz się z tego artykułu.

Przyczyny gruźlicy

Zdjęcie 1. Jak wyglądają płuca.

Główne przyczyny i sposoby rozprzestrzeniania się gruźlicy, które są potwierdzone przez oficjalną fittisiologię:

  • bezpośredni kontakt z zakażonymi ludźmi;
  • niska jakość życia, niechlujstwo;
  • Zakwaterowanie w pomieszczeniach, w których wentylacja jest słaba;
  • niedożywienie;
  • częsty stres;
  • złe nawyki;
  • choroby przewlekłe.

Istnieją dowody na to, że głód lub niedożywienie zmniejszają odporność organizmu. "Dobrze odżywiona osoba nie choruje na gruźlicę" - mówią ludzie.

Najczęstszym sposobem przenoszenia prątka gruźlicy jest od osoby chorej do osoby zdrowej. W tym przypadku choroba może być przenoszona przez unoszące się w powietrzu kropelki. Ale zarażenie powietrzem w środowisku jest możliwe tylko pod pewnymi warunkami:

  • otwarta forma gruźlicy u pacjenta, który jest źródłem zakażenia;
  • zwiększona wrażliwość na prątki z powodu braku szczepień lub innych czynników.

Fot. 2. Czynnik sprawczy gruźlicy.

Dodatkowe czynniki pomagają chorym na gruźlicę rozwinąć chorobę w ludzkim ciele. Wśród nich:

  • ciężkie choroby przewlekłe;
  • patologie onkologiczne;
  • wolny metabolizm;
  • zaburzona ochrona immunologiczna.

Grupy ryzyka gruźlicy obejmują:

  • imigranci i osoby bez stałego miejsca zamieszkania;
  • obywatele o niskim statusie społeczno-ekonomicznym i złych warunkach życia;
  • ludzie, którzy mają genetyczną predyspozycję do gruźlicy;
  • krewni chorych na gruźlicę, którzy stale się nimi opiekują;
  • pracownicy medyczni z wyspecjalizowanych instytucji

Aby ustalić przyczynę, konieczne jest poznanie podstawowych mechanizmów i sposobów przenoszenia gruźlicy.

Sposoby rozprzestrzeniania się gruźlicy

Zdjęcie 3. Gruźlica jest przenoszona przez unoszące się w powietrzu kropelki.

Najczęstsza droga przenoszenia gruźlicy jest aerogenna. Obejmuje metody powietrzne i pyły powietrzne.

Zakażenie przez unoszące się w powietrzu kropelki występuje podczas kaszlu, kichania, rozmowy z osobą zakażoną gruźlicą w odosobnionym pokoju. Aerogenna droga przenoszenia gruźlicy opiera się na fakcie, że pacjent powinien mieć otwartą postać choroby. Tylko wtedy agent będzie mógł wyjść do środowiska.

Główne drogi przenoszenia gruźlicy płuc obejmują kontakt i gospodarstwa domowe. W takim przypadku możesz się zarazić dotykając osobistych rzeczy pacjenta.

Zakaźne rośliny to toalety i zlewy w miejscach publicznych: pociągi, instytucje publiczne, hotele i inne. Staraj się w jak najmniejszym stopniu dotykać różnych powierzchni w tych miejscach, a jeśli nadal nie możesz się bez niego obcierać - wytrzyj powierzchnię za pomocą środka dezynfekcyjnego.

Aby uchronić się przed gruźlicą, należy przestrzegać podstawowych środków zapobiegawczych. Tylko trzy kroki pomogą uniknąć aktywnej formy gruźlicy.

  • Utrzymanie zdrowego stylu życia
  • Przestrzeganie higieny osobistej
  • Terminowe przejście fluorografii

Zdjęcie 7. Fluorografia pomaga wykryć chorobę płuc we wczesnym stadium.

Jest o wiele trudniejsze dla tych, którzy mają stały kontakt z zakażonymi ludźmi. Ale jednocześnie możesz zapewnić sobie niezawodną ochronę. Należy przestrzegać kilku zasad.

  1. Nie zezwalaj na wymianę płynów biologicznych z osobą zakażoną;
  2. Zdać egzamin u fittisiatrista od 2 do 4 razy w roku. Dorośli wystarczą 2 razy. Dzieci poniżej 14 roku życia muszą uczyć się u specjalisty co najmniej 4 razy. Nie bój się ankiet. Lepiej jest natychmiast rozpoznać chorobę, aby leczenie było łatwe i skuteczne.
  3. Jeśli dana osoba przechodzi ogromny atak mykobakterii, zostaje przepisana specjalna terapia. Są to leki przeciwgruźlicze w najmniejszych dawkach. W takim przypadku będą one działały jako narzędzie zwiększonej profilaktyki. Minimalna dawka leku nie zaszkodzi, jeśli dana osoba nie choruje na gruźlicę.

Wiele osób uważa, że ​​ciąża zwiększa również ryzyko infekcji. Tak nie jest. Prawdopodobieństwo schwytania kobiety w ciąży jest takie samo jak reszty. Jeśli dojdzie do infekcji, ciąża nie przeszkadza. Szanse na zdrowe dziecko są świetne. A matka jest aktywnie leczona zwykle po porodzie.

Fot. 8. Gruźlica podczas ciąży jest leczona po porodzie.

Istnieje ryzyko infekcji i bez bezpośredniego kontaktu z zakażonym. Jest to możliwe, jeśli mieszkasz w pokoju, w którym mieszkali pacjenci. Należy pamiętać, że wędki Kocha mogą żyć w mieszkaniu nawet przez 5 miesięcy. Jest to szczególnie ważne w przypadku pomieszczeń o wysokiej wilgotności i temperaturze powietrza. W prochach książkowych prątki są przechowywane przez około 3 miesiące. W chłodnym środowisku gruźlica żyje przez około 25 dni.

Możesz zarazić się od ludzi zarażonych gruźlicą. Na przykład, jeśli korzystasz z czyichś soczewek kontaktowych, możesz złapać nie tylko zapalenie spojówek oka. W ten sposób łatwo można się zarazić gruźlicą. To samo dotyczy produktów do pielęgnacji ciała, przyborów toaletowych, kosmetyków itp.

Zdjęcie 9. Komunikacja z zainfekowaną osobą.

Jeśli w mieszkaniu mieszkają ludzie żyjący z gruźlicą, konieczne jest przeprowadzenie leczenia. W tym celu należy wezwać specjalistów ze stacji sanitarno-epidemiologicznej. Niemożliwe jest pozbycie się różdżki Kocha. Mikroorganizmy wywołujące choroby pozostaną nawet po większych naprawach. Tylko wyspecjalizowane narzędzia i narzędzia pomogą je zniszczyć.

Zdjęcie 10. Zapobieganie jest gwarancją zdrowia.

Ponadto istnieje wiele punktów wspólnych, które muszą być przestrzegane przez wszystkich i zawsze. Ich przestrzeganie zapewnia skuteczne zapobieganie zakażeniom gruźlicą.

  1. Regularnie umieszczaj szczepienia dla swoich dzieci i wykonuj testy Mantoux lub Diaskintest. Dorośli powinni przyjmować fluorografię raz w roku.
  2. Staraj się dobrze jeść. W menu powinno być dużo białka i mało strawnych węglowodanów. Poprzez torturowanie się dietami łatwo można sprowokować spadek odporności i infekcji.
  3. Obserwuj sen i odpoczynek. Spać co najmniej 7-8 godzin dziennie.
  4. Poddaj się alkoholu i papierosom lub ogranicz ich użycie do minimum.
  5. Nie zaniedbuj zasad higieny osobistej.
  6. Regularnie spędzaj mokre czyszczenie w mieszkaniu. Wentylować pokój dzienny nawet w zimnych porach roku.
  7. Kontaktując się z ludźmi zarażonymi gruźlicą, nosić rękawice i maskę.

Istnieje wiele sposobów przenoszenia gruźlicy. Niemożliwe jest uniknięcie prątka gruźlicy, ale zdrowy tryb życia i czyste środowisko zapobiegną rozwojowi choroby.

W jaki sposób zarażają się gruźlicą

Spis treści

Głównym źródłem zakażenia gruźlicą rozpraszania w środowisku są chorzy do destrukcyjnych form gruźlicy płuc, w mniejszym stopniu - ze zwierzętami. Głównym czynnikiem epidemiologicznym rozprzestrzeniania się czynnika wywołującego gruźlicę jest plwocina pacjentów.

Pewne epidemiologiczne zagrożenie mogą zgłaszać chorzy na gruźlicę z kościami i stawami, obwodowe węzły chłonne z przetokami oraz gruźlica narządów moczowo-płciowych i jelit. U pacjentów z gruźlicą płuc MBT może być również wydzielany potem, śliną, mlekiem matki karmiącej. Pacjent z gruźlicą płuc wydziela MBT z flegmą nie tylko w postaciach niszczących. Ponieważ jednak bakteriologiczne i bakteriologiczne metody badania plwociny są niedoskonałe, prawie zawsze nie można zidentyfikować MBT tam, gdzie są. Dlatego podział gruźlicy na formy otwarte i zamknięte jest bardzo warunkowy i nie zawsze prawidłowo odzwierciedla epidemiologiczne zagrożenie takich pacjentów.

  • Sposoby zarażenia się gruźlicą
  • Ścieżka aerogeniczna
  • Ścieżka pokarmowa
  • Ścieżka kontaktu
  • Ścieżka wewnątrzmaciczna
  • Czy TB jest przenoszona przez dziedziczenie
  • Okresy rozwoju gruźlicy

Częstość występowania wśród osób, które mają regularny kontakt z chorym, uwalniając prątków (otwarta forma gruźlicy), około 3-5 razy większa niż u ludzi, którzy nie są w stałym kontakcie z MBT. Jeszcze większa częstość występowania wśród dzieci, jeśli są one w kontakcie z pacjentami, jest przydzielana przez Urząd. Niebezpieczeństwo kontaktu rośnie w niekorzystnych warunkach sanitarnych i higienicznych oraz w przypadku wydłużenia czasu kontaktu. Dlatego częstość występowania kontaktów wewnątrz rodziny jest zawsze większa. Jeśli rodzina ma osobę, która jest stale w wydalaniu Mycobacterium tuberculosis, prawdopodobieństwo choroby do innych członków rodziny mogących.

Mniej ważny jest kontakt zawodowy, który zwykle obserwuje się u dorosłych, zwykle już zarażonych, z pewną odpornością.

Trudno jest wziąć pod uwagę tzw. Kontakt z domem w miejscach publicznych. Dowodem na rolę kontaktów domowych w domu jest to, że większość pacjentów z gruźlicą nie może określić źródła infekcji.

Sposoby zarażenia się gruźlicą

Główne drogi przenikania Mycobacterium tuberculosis do ciała ludzkiego lub zwierzęcego to:

  • Aerogeniczne (powietrzne i pyłowe),
  • pokarmowe,
  • pin,
  • domaciczny.

Ścieżka aerogeniczna

Aerogenna droga zakażenia jest główną (95-97% przypadków). Podczas kaszlu i mówienia pacjent z gruźlicą emituje kropelki śliny i plwociny. Krople te sięgają 1,5-2 m i znajdują się w powietrzu 1-1,5 h, a następnie osadzają się na podłodze. Ten sposób rozprzestrzeniania się prątków i infekcji nazywany jest powietrzem. W przypadku dużej liczby osób (kolejek, transportu publicznego, rynku i innych miejsc), a także w komunikacji wewnątrzrodzinnej ta ścieżka zakażenia jest szczególnie niebezpieczna.

Krople plwociny, które wyschły i osiadły na podłodze, zamieniają się w pył. Infekcja jest możliwa przy bezpośrednim wdychaniu pyłu (ścieżki pyłu) zawierającego prątki gruźlicy. W prochach, które pobiera się z pomieszczenia, w którym był pacjent z gruźlicą, prątki znajdują się w 30% przypadków, czasami nawet po 1,5 miesiącu. Ale przy przestrzeganiu zasad higieny (odkażanie plwociny, czyszczenie pomieszczenia) powietrza, nawet w przychodniach gruźlicy, nie zawiera prątków gruźlicy.

Podczas oddychania większość kropelek i kurzu osadza się na błonie śluzowej nosa migdałków, gardła. W związku z tym możliwe jest penetrację prątków gruźlicy przez błonę śluzową gardła i pojawienie się zapalenia węzłów chłonnych szyi. Następnie patogen wchodzi do wewnątrz klatki piersiowej węzłów chłonnych, przewodu limfatycznego i krwi.

Nienaruszone błony śluzowej tchawicy i oskrzeli stanowi barierę dla penetracji Mycobacterium tuberculosis, ale w przypadku uszkodzenia lub zapalenia błony śluzowej, mogą przenikać w tchawicy i oskrzeli. W większości przypadków, przenikanie M. tuberculosis więc w wewnętrznym środowisku organizmu następuje w pęcherzykach, pod naruszenie odporności lokalnego.

Ścieżka pokarmowa

Pokarmowa droga zakażenia obserwuje się w przypadku stosowania produktów żywnościowych pochodzących od zakażonych zwierząt z gruźlicą i zakażonej żywności, naczynia i inne przedmioty. Zatem gruźlica patogen ślinę i przenika z żywnością lub śliną w żołądku, a następnie w jelicie cienkim, w którym przepływ krwi i limfy wprowadzonego do naczyń limfatycznych, węzłów chłonnych i krwi. Możliwość penetracji przewodu gruźlicy przekonująco okazało Lubeka tragedii, gdy z powodu błędów lekarskich 250 dzieci zamiast szczepionka została podana do zjadliwego szczepu killsky centrali. W rezultacie 2/3 dzieci zachorowało, a 1/2 zmarło z powodu ogólnej postaci gruźlicy.

Najczęściej ludzie zarażają się jedząc mleko od krów cierpiących na gruźlicę. Mięso i jaja zwierząt z gruźlicą mają mniejsze znaczenie epidemiologiczne, ponieważ prawie zawsze poddawane są obróbce cieplnej przed spożyciem, a w nich stężenie MBT jest znikome.

Ścieżka kontaktu

Kontakt z drogą wnikania gruźlicy można zaobserwować u lekarzy patolodzy mięsny, laboratoryjnych, milkmaids, gdy środkiem wywołującym gruźlicę przechodzi bezpośrednio przez uszkodzoną skórę lub spojówki. W związku z tym, brama wejściowa zakażenia gruźlicą są dróg oddechowych i przewodu pokarmowego oraz uszkodzenia skóry, migdałków i spojówki.

Ścieżka wewnątrzmaciczna

Możliwe jest również wewnątrzmaciczne przeniesienie zakażenia gruźlicą. Z reguły kobiety, nawet z aktywnymi postaciami gruźlicy, dają zdrowe dzieci w pełnym wymiarze godzin. Jeśli zaraz po porodzie dzieci te są odizolowane od matek, a następnie zaszczepione i tworzą odpowiednie higieniczne warunki żywieniowe dla ich rozwoju, dzieci dorastają zdrowe i nie chorują na gruźlicę.

Zranione łożysko jest barierą dla przenikania zakażenia gruźlicą: krew matki we krwi płodu. Dlatego zakażenie wewnątrzmaciczne jest możliwe w uogólnionych postaciach procesu i pojawieniu się gruźliczych guzków na łożysku, jak również w przypadkach urazu porodowego, gdy krew płodowa i matka są mieszane.

Przez stulecia ludzkość borykała się z infekcją gruźliczą, która "żyje" w środowisku. W tym samym czasie 80-90% osób zostało zarażonych i miało ślady tej infekcji w płucach. Naturalnie, w organizmie człowieka, opracowano mechanizmy ochronne w prątkach gruźlicy. Ponieważ trwało to z pokolenia na pokolenie, w końcu ludzie odziedziczyli naturalną odporność na gruźlicę.

Czy TB jest przenoszona przez dziedziczenie

Fakty naukowe obalają możliwość dziedzicznej transmisji gruźlicy. Tak więc przez 15 lat Debray śledził 1369 dzieci urodzonych przez matki chore na gruźlicę. Przez tak długi czas zachorowało tylko 12 dzieci, niektóre z nich miały niekorzystne warunki materialne i warunki życia. Jest to cenny dowód, który obala możliwość dziedzicznej transmisji gruźlicy.

Dowodem, że gruźlica nie jest dziedziczona, może być również fakt, że w literaturze nie opisano przypadków gruźlicy u noworodków, jeśli ojciec choruje na gruźlicę. Mycobacteria nie występują w plemnikach i jajach pacjentów z gruźlicą.

Zrozumienie znaczenia czynników dziedzicznych w gruźlicy komplikuje pogłębionej analizy zmienności Mycobacterium tuberculosis. Ze względu na polimorfizm Mycobacterium tuberculosis, wśród których na szczególną uwagę zasługują tworzą filtr i L-form prątków, a także możliwość zmiany kierunku obrotów do początkowego bakteryjna, nie można całkowicie negować możliwość zakażenia Mycobacterium tuberculosis zmieniającym płodu, gdy matka choroby. Dodatkowo, kształt czynnika sprawczego filtr gruźlicy utajonej w stanie przez długi czas może mieć we krwi człowieka. Tylko wtedy, gdy oporność organizmu zmniejszy się lub pod wpływem innych czynników, może przekształcić się w postać bakterii i spowodować chorobę. Ta przepowiednia A. Yurgelionisa wymaga dalszych badań, ale do tej pory zdominowany przez doktrynę przed gruźlicą należytym aerogenną infekcji.

Według współczesnych pomysłów, prątki gruźlicy, które upadają i ciało, w większości przypadków nie są w stanie wywołać choroby, ponieważ reakcja wchodzi w ochronne siły ciała. Choroba występuje, gdy odporność organizmu jest zmniejszona z powodu niekorzystnych skutków środowiskowych. Ważną rolę odgrywa ogromna i zjadliwa infekcja gruźlicy. Jeśli dana osoba jest zarażona małą dawką prątków gruźlicy o osłabionej wirulencji, choroba nie rozwija się i zachodzi tylko zmiana immunologiczna organizmu.

W konsekwencji przeniknięcie prątków gruźlicy do organizmu prowadzi do infekcji organizmu, ale nie zawsze powoduje chorobę.

Okresy rozwoju gruźlicy

W rozwoju gruźlicy wyróżnia się dwa okresy: pierwotny i wtórny. Potrzeba takiego rozdzielenia wynika z istotnych różnic w odpowiedzi ludzkiego ciała na pierwszy i powtarzany kontakt z MBT.

Pierwotny okres zakażenia gruźlicą rozpoczyna się od momentu pojawienia się wirulentnego MTBT w organizmie. W większości przypadków pierwotna infekcja prowadzi do choroby z powodu odpowiedniej reakcji układu obronnego organizmu. W przypadku braku ochrony immunologicznej, masywności i wysokiej wirulencji zakażenia, zakażenie egzogenne powoduje rozwój pierwotnej gruźlicy.

Ukończenie pierwotnego okresu zakażenia gruźlicą wiąże się ze zniszczeniem większości MBT i eliminacją pozostałości drobnoustrojów z organizmu. Mała część populacji prątków jest zamknięta w zmianach resztkowych. W przypadku pierwotnej infekcji, kiedy organizm ludzki pokona agresję bakteryjną, a choroba nie powstaje, te resztkowe zmiany morfologiczne są określane tylko przez badanie mikroskopowe. Natomiast wystąpiły resztkowe zmiany post-gruźlicy: w procesie odwrotnego rozwoju pierwotnej gruźlicy, bardziej znaczące. Możesz zamanifestować je za pomocą promieni X.

Podczas pierwotnego okresu zakażenia gruźlicą powstaje odporność przeciwgruźlicza, która zapewnia wzrost odporności organizmu na MBT.

Kliniczne postaci pierwotnej gruźlicy to zatrucie gruźlicą, gruźlica bez ustalonej lokalizacji, gruźlica węzłów chłonnych wewnątrz klatce piersiowej i pierwotny kompleks gruźlicy.

Drugi okres zakażenia gruźlicą (wtórna gruźlica) rozwija się na dwa sposoby. Jednym z nich jest powtarzające się zakażenie osoby, która przeszła pierwotny okres zakażenia gruźlicą (nadkażenie egzogenne); drugim jest reaktywacja resztkowych zmian post-gruźliczych, uformowanych pod koniec okresu początkowego (endogenna reaktywacja). Warunkiem koniecznym do rozwoju wtórnej gruźlicy jest zmniejszenie intensywności odporności komórkowej, które występuje pod wpływem różnych niekorzystnych czynników środowiska zewnętrznego i wewnętrznego. Przy korzystnym nurcie okres wtórny kończy się tworzeniem resztkowych zmian post-gruźliczych, które w swojej strukturze morfologicznej różnią się od resztkowych zmian w pierwotnej genezie.

Formy klinicznym gruźlicy wtórnego, zgodnie z przyjętą klasyfikacją są rozpowszechniane ogniskowej naciekający serowaciejącego płuc, tuberculoma, fibro-jamistej i marskością gruźlicę.

Niektóre formy gruźlicy mają szczególny przebieg, który nie może być w pełni przypisany pierwotnemu lub wtórnemu okresowi zakażenia gruźlicą.

Pierwotna infekcja osoby z MBT zwykle występuje za pomocą środków aerogenicznych. Inne sposoby penetracji prątków - pokarmowe, kontaktowe i transplacentalne - obserwuje się znacznie rzadziej.

Podczas infekcji przenoszonej drogą powietrzną za pomocą MBT, system oczyszczania śluzowo-rzęskowego odgrywa rolę ochronną. Szlam, który jest wydzielany przez podobne do czakry komórki błony śluzowej oskrzeli, sprzyja adhezji prątków, które wchodzą do dróg oddechowych. Ich eliminacja jest zapewniona przez synchroniczne ruchy rzęsek nabłonka rzęskowego i falopodobne skurcze warstwy mięśniowej ściany głównych oskrzeli i tchawicy. Ten uniwersalny mechanizm ochrony może być bardzo skuteczny.

W wielu przypadkach sporadycznego, krótkotrwałego kontaktu z bakteriovirusem pomaga uniknąć infekcji MBT. Przy przedłużonym kontakcie zdrowej osoby ze źródłem infekcji, klirens śluzówki pomaga zmniejszyć liczbę prątków penetrujących ostatnie sekcje dróg dihalicznych. W rezultacie, pomimo infekcji, zmniejsza się częstość występowania gruźlicy.

Naruszenie oczyszczania ze śluzu, co powoduje ostre lub przewlekłe zapalenie górnych dróg oddechowych, tchawicy i oskrzeli dużych, jak również toksycznych skutków tworzyć warunki dopuszczenia do MBT oskrzeliki i pęcherzyki płucne. W tych przypadkach prawdopodobieństwo infekcji aerogenicznej za pomocą MBT i choroby gruźlicy, inne rzeczy są równe, jest znacznie zwiększone.

W przewodzie pokarmowym infekcji MBT, możliwość i wynik pierwotnej infekcji w dużej mierze zależy od stanu ściany jelit i funkcji wchłaniania jelitowego.

W zależności od miejsca penetracji, MBT może najpierw wniknąć do płuc, migdałków, jelit i innych narządów i tkanek. Ponieważ zarazki TB nie emitują egzotoksynę oraz możliwości ich fagocytozę w tym etapie są dość ograniczone, obecność niewielkich ilościach w tkankach prątków zwykle nie od razu widoczne.

Mycobacteria są pozakomórkowe, wolno rozmnażają się, a otaczająca tkanka zachowuje normalną strukturę. Ten stan określa się jako utajony mikrobizm, w którym makroorganizm wykazuje tolerancję na MBT. Niezależnie od ścieżek, prątki z limfy spaść dość szybko do regionalnych węzłów chłonnych, a następnie rozprzestrzeniania limfogematogennym w organizmie. Występują pierwotne obowiązkowe (obowiązkowe) prątki. Mycobacterium zdeponowane w narządach z najbardziej zaawansowanych mikrokrążeniu - w płucach, węzłach chłonnych, nerek, kory nasady i przynasady kości długich.

MBT, osadzając się w różnych tkankach, nadal się rozmnaża. Populacja patogenów gruźlicy może znacznie wzrosnąć przed formami odporności i istnieje realna szansa na ich zniszczenie i eliminację.

W miejscu lokalizacji populacji prątków pojawia się niespecyficzna reakcja ochronna - fagocytoza. Pierwsze komórki fagocytujące, które próbują zaabsorbować i zniszczyć MBT, są wielobrązowymi leukocytami. Jednak ich potencjał bakteriobójczy jest niewystarczający dla funkcji ochronnej.

Leukocyty wielojądrowe, które wchodzą w kontakt z Urzędem, umierają. Po polinuclears z MBT, makrofagi oddziałują. Pierwsza faza tej interakcji polega na utrwaleniu MBT na błonie komórkowej makrofagów za pomocą specjalnych receptorów. Następna, druga faza ma na celu zaabsorbowanie MBT. Miejsce plazmogezy makrofagowej zanurza się w cytoplazmie i powstaje MBT zawierający fagocyt. Trzecia, końcowa faza jest związana z tworzeniem się fagolizosomów, które występuje, gdy fagosom i lizosom makrofagów łączą się. W tych warunkach proteolityczne enzymy lizosomalne mogą rozkładać zaabsorbowany MBT i niszczyć je.

W większości przypadków pierwotny kontakt między MBT a makrofagami występuje na tle dysfunkcji fagocytujących lizosomów. Pojawienie się tej dysfunkcji wiąże się ze szkodliwym działaniem na błony lizosomalne protonów ATP-dodatnich, sulfatydów i czynnika rdzenia, które są syntetyzowane przez MBT. Dysfunkcja lizosomów zapobiega tworzeniu się fagolizosomów, a enzymy lizosomalne nie mogą wpływać na zaabsorbowane prątki. W tych przypadkach makrofag staje się rodzajem pojemnika dla czynnika wywołującego gruźlicę. Wewnątrzkomórkowo zlokalizowane MBT nadal rosną, namnażają się i inicjują tworzenie substancji, które uszkadzają komórkę gospodarza.

Makrofagi stopniowo umierają, a mykobakterie ponownie wchodzą do przestrzeni międzykomórkowej. Ta interakcja między MBT i makrofagami jest nazywana niekompletną fagocytozą. Dalszy los mykobakterii i konsekwencja pierwotnej infekcji zależą od zdolności organizmu do aktywacji makrofagów i stworzenia warunków dla pełnej fagocytozy.

W aktywacji makrofagów i zwiększaniu odporności organizmu na działanie MBT, wiodącą rolą jest nabyta odporność komórkowa. Podstawą nabytej odporności komórkowej jest efektywna interakcja makrofagów i limfocytów. Szczególnie ważny jest kontakt makrofagów z T-pomocnikami (C04 +) i T-supresorami (c08 +). Makrofagi, które zaabsorbowały mediatory uwalniania MBT, w szczególności interleukinę-1 (IL-1), które aktywują limfocyty T (C04 +) w przestrzeni międzykomórkowej. W tych warunkach pomocnicy T (C04 +) oddziałują z makrofagami i dostrzegają informacje na temat struktury genetycznej patogenu.

Uczulone limfocyty T (C04 + C08 +) wydziela limfokiny, neuroprzekaźniki, chemotaxin, gamma-interferon, interleukina-2 (IL-2), które aktywują makrofagi migracja MWT obszar lokalizacji wzrasta i ogólną enzymatycznej aktywności bakteriobójczej makrofagów.

Aktywowane makrofagi są w stanie intensywnie generować wystarczająco agresywne formy tlenu i nadtlenku wodoru, czemu towarzyszy tak zwana eksplozja tlenu, która wpływa na fagocytozowany czynnik gruźlicy. Równocześnie z udziałem L-argininy i czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-a) tworzy się tlenek azotu (N0), który również powoduje wyraźne działanie przeciwprątkowe. Pod wpływem wszystkich tych czynników, zdolność mykobakterii do zakłócania tworzenia fagolizosomów jest znacznie osłabiona. Końcowy etap fagocytozy, mający na celu trawienie patogenu, ma korzystny przebieg, a MBT ulega zniszczeniu pod wpływem enzymów lizosomalnych.

Przy odpowiednim rozwoju odpowiedzi immunologicznej każda następna generacja makrofagów wchodzi w interakcję z MBT, stając się coraz bardziej immunokompetentną. Wysoki potencjał bakteriobójczy aktywowanych makrofagów zapewnia możliwość zniszczenia wchłoniętego MBT i ochrony osoby przed patogenem gruźlicy.

Mediatory uwalniane przez makrofagi aktywują limfocyty B odpowiedzialne za syntezę immunoglobulin. Jednak akumulacja immunoglobulin we krwi praktycznie nie zwiększa odporności organizmu na MBT. Przydatne jest rozważenie jedynie tworzenia przeciwciał opsonizujących utworzonych w składnikach polisacharydowych MBT. Otaczają one mykobakterie i promują ich sklejanie, ułatwiając następną fagocytozę.

W przypadku pierwotnej infekcji MBT, tworzenie odporności następuje jednocześnie z powolnym namnażaniem prątków i rozwojem miejscowego zapalenia. Zwiększenie aktywności enzymatycznej makrofagów i limfocytów prowadzi do dodatkowej syntezy substancji, inicjuje wzrost przepuszczalności naczyń i rozwój reakcji zapalnej. Substancje takie to: czynnik wzrostu, czynnik transportowy, czynnik reaktywny dla skóry, TNF-alfa, tlenek azotu. W ich działaniu pojawienie się nadwrażliwości typu opóźnionego (PCTT) wiąże się z antygenami MBT.

W miejscu lokalizacji patogenu gruźlicy pojawia się specyficzna reakcja komórkowa, która może ograniczyć rozprzestrzenianie się prątków. Pod wpływem mediatorów odpowiedzi immunologicznej komórki fagocytujące i immunokompetentne są wysyłane do miejsca lokalizacji prątków. Makrofagi są przekształcane w komórki nabłonka i gigantyczne wielojądrowe komórki Pirogov-Langhans zaangażowane w ograniczanie strefy zapalnej.

Powstaje wysiękowy produktywny lub produktywny ziarniniak gruźlicy, który w rzeczywistości jest morfologiczną manifestacją odpowiedzi immunologicznej organizmu na agresję mykobakteryjną. Tworzenie ziarniniaka wskazuje na wysoką aktywność immunologiczną i zdolność organizmu do lokalizowania zakażenia gruźlicą. Kompaktowe rozmieszczenie komórek ziarniaka zapewnia lepsze warunki do interakcji fagocytarnych immunokompetentnych komórek. Na wysokości reakcji ziarniniakowej w ziarniniakach przeważają limfocyty T, obecne i limfocyty B.

W ziarniniku występuje wiele makrofagów, które nadal pełnią funkcję fagocytującą, afektywną i efektorową w odpowiedzi immunologicznej. Komórki nabłonkowe są mniej zdolne do fagocytozy, aktywnie przeprowadzają pinocytozę i syntezę enzymów hydrolitycznych. W centrum ziarniniaka może znajdować się niewielka część martwicy guzowatej, która powstaje z ciał makrofagów, które zmarły w wyniku kontaktu z MBT. Reakcja PCT następuje 2-3 tygodnie po zakażeniu i po 8 tygodniach powstaje dość wyraźna odporność komórkowa.

Podczas rozwoju odpowiedzi immunologicznej rozmnażanie prątków spowalnia, ich całkowita liczba zmniejsza się, a swoista reakcja zapalna ustępuje. Jednak ostateczna eliminacja czynnika wywołującego gruźlicę nie występuje nawet przy pełnej interakcji makrofagów i limfocytów T. Określona populacja MBT jest zatrzymywana w organizmie gospodarza w postaci żywych, często biologicznie zmienionych komórek (w szczególności form L). Są one zlokalizowane w peletkach guzowatych otoczonych gęstą włóknistą kapsułką.

Zachowane MBT są zlokalizowane wewnątrzkomórkowo i zapobiegają tworzeniu fagolizosomów, więc nie są dostępne dla enzymów lizosomalnych. W związku z zachowaniem prątków, odporność przeciwprątkowa jest nazywana niesterylną. MBT, który pozostał w ciele, wspiera populację uczulonych limfocytów T i zapewnia wystarczającą skuteczność ochronnych reakcji immunologicznych. Zainfekowany prątkami, osoba utrzymuje je w swoim ciele przez długi czas, czasami całe życie. Jeśli dochodzi do naruszenia równowagi immunologicznej, istnieje realne zagrożenie aktywacji przetrwałej populacji prątków i gruźlicy.

Funkcja antymykobakteryjna makrofagów różni się w zależności od struktury genetycznej człowieka, jego wieku, płci, tła hormonalnego, obecności lub braku współistniejących chorób. Zależy również od wirulencji MBT. Ogólnie rzecz biorąc, ryzyko zachorowania na gruźlicę u nowo zarażonej osoby wynosi około 8% w ciągu pierwszych 2 lat po zakażeniu, w kolejnych latach stopniowo się zmniejsza.

Niedostateczna aktywacja makrofagów i nieefektywna fagocytoza prowadzą do niekontrolowanego rozmnażania prątków, które przenikają do organizmu, oraz do wzrostu populacji prątków w postępie geometrycznym. W ciągu 20 dni może pojawić się ponad 500 milionów nowych MBT. Ich interakcja z wielonukleinowymi leukocytami i makrofagami prowadzi do masowej śmierci komórek fagocytujących. W tym samym czasie do przestrzeni międzykomórkowej wchodzi duża liczba mediatorów i enzymów proteolitycznych, które uszkadzają otaczające tkanki. Konsekwencją tego jest rodzaj "upłynniania" tkanek z utworzeniem specjalnej pożywki dla korzystnego wzrostu i reprodukcji zewnątrzkomórkowo umiejscowionych prątków.

populacja prątków proliferates szybko wywołuje nierównowagę w obronie immunologicznej: ilość T-tłumiki (C08 +) zwiększenia aktywności immunologicznej komórek T pomocniczych (C04 +) jest redukowany, przychodzi gwałtowny wzrost, a następnie antygeny depresja PCHST Office. Zdolność organizmu do lokalizowania i ograniczania czynnika wywołującego gruźlicę pogarsza się. Reakcja zapalna staje się powszechna. Występują wyraźne zaburzenia mikrokrążenia ze wzrostem przepuszczalności ściany naczynia i wejściem do tkanek białek osocza, leukocytów i monocytów. W ziarnach tworzących się gruźlicy przeważa nekroza Caseya, ich składnik komórkowy jest słabo eksprymowany. Infiltracja zewnętrznej warstwy polinukleowanymi leukocytów, makrofagów i limfocytów jest wzmocniona. Indywidualne ziarniniaki łączą się, łączna liczba zmian gruźliczych wzrasta. Biologiczna istota postępującego procesu zmienia się, - pierwotna infekcja przekształca się w klinicznie wyraźną gruźlicę.