Ataki afektywno-oddechowe. Napady zatrzymania oddechu - przyczyny, leczenie

Ataki afektywno-oddechowe (ARP) to nagłe zatrzymania oddechu, które występują na wysokości wdechu w momencie, gdy dziecko zostaje trafione, przestraszone lub płacze. Dziecko może wtedy blednąć, a nawet zmienić kolor na niebieski, co, oczywiście, bardzo przeraża jego rodziców, którzy nie wiedzą, co się z nim dzieje i jak mu pomóc.

W tym artykule rozwiążemy ten problem szczegółowo, biorąc pod uwagę jednocześnie przyczyny pojawienia się tego paroksyzmu i metody jego leczenia.

Co to jest ATM

Ataki afektywno-oddechowe, z medycznego punktu widzenia, są najwcześniejszym objawem omdlenia lub napadów histerycznych.

Aby lepiej zrozumieć, co dokładnie dzieje się z twoim dzieckiem, konieczne jest rozszyfrowanie nazwy pojęcia, które rozważamy. Słowo "afekt" odnosi się do bardzo silnej niekontrolowanej emocji, a wszystko, co odnosi się do pojęcia "oddychania", jest związane z narządami oddechowymi. Oznacza to, że ARP jest naruszeniem procesu oddychania, zjednoczonego w jakiś sposób ze sferą emocjonalną dziecka. I, jak dowiodły naukowcy, są one łatwiejsze do pobudzenia, zepsutymi i kapryśnymi dziećmi.

Pierwsze ataki afektywno-oddechowe rozpoczynają się z reguły po sześciu miesiącach życia dziecka i trwają około 4-6 lat.

Przy okazji, chcę zwrócić uwagę rodziców, że opóźnienie w oddychaniu u dzieci występuje mimowolnie, a nie celowo, chociaż wszystko wygląda tak, jakby dziecko udawało. Opisany paroksyzm jest bardziej wyrazem odruchu patologicznego, wyzwalanego podczas płaczu, w czasie, gdy dziecko wydycha większość powietrza jednocześnie.

Jak wygląda moment wstrzymania oddechu w płaczącym dziecku?

Paroksyzm afektywno-oddechowy często pojawia się w czasie, gdy dziecko płacze mocno. Że tak powiem, u szczytu jego oburzenia nad obecną sytuacją.

Podczas takiego hałaśliwego przejawiania się emocji dziecko może nagle nagle zgasnąć i, otwierając usta, nie wydaje dźwięku. Oddychanie może się zatrzymać na 30-45 sekund, twarz dziecka staje się blada lub niebieska, w zależności od okoliczności, a rodzice w tym momencie są gotowi stracić przytomność.

Przy okazji, zależy to od tego, jak dziecko wygląda w momencie płaczu i zależy od rodzaju napadu, który obserwujesz. Są warunkowo podzielone na tak zwane "blade" i "niebieskie".

Rodzaje napadów z zatrzymaniem oddychania

"Pale" ataki afektywno-oddechowe u dziecka pojawiają się jako reakcja bólowa w momencie upadku, siniak, mięta, a dziecko czasami nawet nie ma czasu na płacz. W tym czasie dziecko może nie odczuwać pulsu, a tego typu omdlenia są podobne u dorosłych. Nawiasem mówiąc, często taki stan później przechodzi w omdlenia.

A "niebieskie" ataki są "szczytem" gniewu, wściekłości i niezadowolenia. U dzieci w większości przypadków rozwijają się paroksyzmy dokładnie według tego typu. Jeśli nie możesz dostać tego, czego chcesz, lub uzyskać pożądaną, dziecko zaczyna krzyczeć i płakać. W inhalacji jego przerywany, ale głęboki oddech ustaje, a na jego twarzy pojawia się jasna sinica.

Najczęściej stan jest normalizowany sam, ale czasami dziecko może mieć napięcie toniczne mięśni lub, odwrotnie, spadek ich tonu. Zewnętrznie objawia się to w tym, że dziecko nagle napina i wygina łuk lub staje się bezwładne, co, nawiasem mówiąc, również trwa przez krótki czas i przechodzi samo przez się.

Czy paroksyzm dziecka jest niebezpieczny?

Powinien natychmiast ostrzec zmartwionych rodziców, że opisane napady nie stanowią poważnego zagrożenia dla zdrowia i życia płaczącego dziecka.

Zadzwoń na pogotowie ratunkowe tylko wtedy, gdy oddech dziecka zatrzymał się na dłużej niż minutę. A do lekarza należy traktować z częstymi (więcej niż raz w tygodniu) atakami, a także, gdy są one zmienione: w innym początku lub na końcu, czy nietypowe objawy są wykrywane w czasie paroksyzmie.

Jeśli widzisz wstrzymywania oddechu pisowni dziecko, najważniejsze - nie denerwuj się, spróbuj pomóc mu odzyskać oddech, delikatnie klepiąc po policzkach, dunuv twarz, posypać trochę wody na to, czy łaskotanie ciało. Jest to z reguły sukces, a dziecko zaczyna normalnie oddychać. Po ataku przytulaj okruchy, dopinguj i kontynuuj robienie swoich rzeczy bez okazywania troski.

Dziecko ma napady: przyczyny

Jeśli opóźnienie w oddychaniu podczas ataku trwa dłużej niż 60 sekund, dziecko może stracić przytomność i stać się bezwładne. Taki atak w medycynie klasyfikuje się jako atopowy nie-epileptyczny. Ten stan jest spowodowany brakiem tlenu w mózgu i, nawiasem mówiąc, powstaje jako reakcja ochronna na niedotlenienie (w końcu mózg potrzebuje znacznie mniej tlenu w stanie nieprzytomności).

Następnie paroksyzm przechodzi do tonicznego ataku nie-padaczkowego. Dziecko w tym czasie, ciało szeleści, naciąga się lub wygina. Jeśli hipoksja nie ustąpi, mogą wystąpić konwulsje kloniczne - drżenie rąk, nóg i całego ciała dziecka.

Wstrzymując oddech powoduje gromadzenie się dwutlenku węgla w organizmie (np. N. Hiperkapni state), która jest zastąpiona przez odruchowego skurczu mięśni usunięciu krtani, z którym dziecko oddycha i odzyskuje przytomność.

Konwulsyjne ataki afektywno-oddechowe, z powodów, które rozważyliśmy, zwykle powodują głęboki sen trwający 1-2 godziny.

Czy muszę iść do lekarza?

Ogólnie rzecz biorąc, te ataki nie mają żadnych poważnych konsekwencji, ale jednak, jeśli tam jest szarpanie w czasie jako dziecko pójdzie od płaczu, należy zasięgnąć porady doświadczonego neurologa, jak dla nich, może znieść niektóre choroby obwodowego układu nerwowego.

Toczenie, któremu towarzyszą drgawki, może powodować trudności w diagnozowaniu, ponieważ łatwo można je pomylić z napadami padaczkowymi. I, nawiasem mówiąc, niewielki procent dzieci ten stan podczas ARP rozwija się później w atakach padaczki.

Skurcze afektywno-oddechowe i ich różnica w napadach padaczkowych

Aby dokładnie zrozumieć, że konwulsyjne objawy Twojego dziecka nie są oznaką rozwijającej się epilepsji, należy zdawać sobie sprawę z różnic między nimi.

  • ARP stają się bardziej powszechne, jeśli dziecko jest zmęczone, a padaczka może rozwinąć się w dowolnym stanie.
  • Napady padaczkowe są takie same. Paroksyzm afektywno-oddechowy przebiega na różne sposoby, w zależności od nasilenia sytuacji wywołujących je lub odczuwania bólu.
  • ARP występuje u dzieci nie starszych niż 5-6 lat, a epilepsja jest chorobą o podwyższonym wieku.
  • ARP ma duży wpływ na leki uspokajające i nootropowe, a napady padaczkowe nie mogą zostać zahamowane przez leki uspokajające.
  • Ponadto, podczas badania dziecka z ARP, wyniki EEG nie wskazują na obecność epiaktywności.

A jednak powtórzymy: kiedy szarpanie następuje podczas ataku oddechu, rodzice powinni pokazać dziecko lekarzowi.

Co odróżnia ARP w patologii układu sercowo-naczyniowego

Jak się okazało, 25% dzieci z ARP również miało podobne napady padaczkowe. Niemniej jednak, w nowoczesnej medycynie, uważa się, że główną przyczyną tego zjawiska jest istnienie stałego stresu w rodzinie lub nadopiekuńczość dziecka, które prowadzą dziecko do opisywanym rozwiązaniu histerię dziecka.

Chociaż należy pamiętać, że u niewielkiej części pacjentów paroksyzm czynnościowo-oddechowy jest jednym z objawów współistniejącej patologii układu sercowo-naczyniowego. To prawda, że ​​ma również charakterystyczne cechy:

  • jest atak z mniejszą ekscytacją;
  • sinica twarzy wraz z nią jest bardziej wyraźna;
  • dziecko pocą się w tym samym czasie;
  • cera odzyskuje się wolniej po ataku.

Jednak takie dzieci i bez napadów, tylko wysiłek fizyczny lub płacz zaczynają się pocić i bledną, aw domach transportowych lub dusznych z reguły źle się czują. Charakteryzują się także szybkim zmęczeniem i letargiem. Jeśli znajdują się na liście objawy dziecka najlepiej zbadać i kardiologa.

Co zrobić, jeśli dziecko ma opóźnienie w oddychaniu

Z uwagi na to, że zespół afektywno-oddechowy odnosi się bardziej do objawów neurotycznych, najlepiej jest się go pozbyć poprzez regulację stanu psychicznego dziecka.

Rodzice powinni przede wszystkim zwrócić uwagę na to, jak budują swoje relacje z dzieckiem. Czy nie zajmują się nim zbyt mocno, bojąc się wszelkich sytuacji, które mogłyby zakłócić spokój ich dzieci? A może między dorosłymi w rodzinie nie ma wzajemnego zrozumienia? Najlepiej jest zwrócić się do psychologa.

Ponadto uporządkowanie i racjonalność ich reżimu ma wielkie znaczenie dla takich dzieci. Jak argumentuje, biorąc pod uwagę ataki afektywno-oddechowe, Komarowski EO, zawsze łatwiej jest im zapobiegać niż leczyć.

Kilka wskazówek, jak zapobiegać nowym atakom

  1. Rodzice powinni dbać o stan dziecka. W końcu wszyscy wiedzą, że dziecko wkrótce zacznie płakać, jeśli będzie głodne lub zmęczone, a także w sytuacji, gdy nie poradzi sobie z żadnym zadaniem. Postaraj się ograniczyć lub uniknąć wszystkich napadów przyczyny i przyczyny opóźnienia dróg oddechowych: na przykład, jeśli dziecko jest rozdrażnione podczas pochopnych opłat w żłobku lub przedszkolu, lepiej wstać wcześnie, aby zrobić to powoli i stopniowo.
  2. Pamiętaj, jak dzieci postrzegają zakazy. Staraj się jak najmniej używać słowa "niemożliwe". Ale to w żadnym wypadku nie oznacza, że ​​od teraz wszystko jest dozwolone! Wystarczy zmienić wektor swojej akcji. Dzieciak chętniej wykona zdanie: "Chodźmy tam!", A potem żądanie natychmiastowego zatrzymania się.
  3. Wyjaśnij dziecku, co się z nim dzieje. Powiedz: "Wiem, że jesteś zły, bo nie dostałeś tej zabawki." A potem wyraźnie zrozumiem, że pomimo jego cierpienia istnieją ograniczenia manifestacji uczuć: "Jesteś zdenerwowany, ale nie wolno ci krzyczeć do sklepu".
  4. Wyjaśnij konsekwencje takich działań: "Jeśli nie wiesz, jak zatrzymać się w czasie, będziemy musieli wysłać cię do twojego pokoju".

Jasne granice tego, co dozwolone, a także spokojne otoczenie w rodzinie pomogą dziecku szybko poradzić sobie z poczuciem paniki i zamieszania, które spowodowało bułki.

Leczenie ARP

Jeśli Twoje dziecko ma częste i ciężkie nawroty, można je zahamować przy pomocy leczenia uzależnień, ale robi się to wyłącznie na receptę lekarza.

Podobnie jak inne choroby ludzkiego układu nerwowego, ATM traktuje neuroochronne, uspokajające i witaminy z grupy B. Korzystne są z reguły Drugs „Pantogam”, „Pantokaltsin” „Glicyna” „Phenibutum” i glutaminowego kwas. Przebieg leczenia trwa około 2 miesięcy.

Uspokajające leki dla dzieci lepiej jest zastąpić uspokajające napary z ziół lub ekstraktów przygotowany pospolity, korzeń piwonii, i tak dalej. N. Przy okazji, dawka jest obliczana w zależności od wieku dziecka (jedna kropla na roku życia). Na przykład, jeśli dziecko ma 4 lata, należy wziąć 4 krople leku trzy razy dziennie (stopa - od dwóch tygodni do miesiąca). Dobry efekt zapewniają również kąpiele z ekstraktem iglastym i solą morską.

Jeśli dziecko jest trudne ataki są zatrzymywane, a towarzyszą im skurcze, powody, dla których zostały omówione powyżej my, w trakcie leczenia stosować uspokajających „Atarax”, „Teralidzhen” i „Grandaxinum”.

Kilka słów na raz

Pamiętaj, że każda terapia w przypadku zespołu afektywno-oddechowego może być przepisana tylko przez neurologa, który indywidualnie wybiera dawkę leku. Samoleczenie, jak zapewne rozumiesz, może być niebezpieczne dla zdrowia Twojego dziecka.

Jeśli napotkasz problem opóźniania oddechu u dzieci, nie panikuj, ponieważ z tego powodu dziecko zawsze pozostawia na własną rękę, bez konsekwencji i stopniowo "przerasta" opisane paroksyzmy.

Podobnie jak wszystkie choroby ludzkie, ARP łatwiej jest zapobiegać niż leczyć, dlatego ponownie chcę przypomnieć o potrzebie elastycznego podejścia rodziców do emocji ich dziecka. Staraj się nie dopuścić do sytuacji, w których dochodzi do zwijania, a kiedy dziecko jest już na krawędzi, odsuń działania edukacyjne w bardziej pokojowy czas.

Pamiętaj: dziecko nie jest w stanie samodzielnie poradzić sobie z tego rodzaju histerią, nie może przestać, a to, nawiasem mówiąc, jest bardzo przerażające. Pomóż mu przełamać to błędne koło.

Porozmawiaj z nim, a nie krzyczeć, aby zachować maksymalną cierpliwość i miłość, rozpraszać, przełączyć uwagę na coś przyjemnego, ale nie należą do oczywistych zamachu na części dzieciaka do kontrolowania cię za pomocą ataków. Jeśli złapiesz tę linię, a następnie leki, prawdopodobnie nie będziesz potrzebować! Powodzenia i zdrowia!

Zespół afektywno-oddechowy u dzieci

Zespół afektywno-oddechowy (ARS) - epizodyczne, krótkotrwałe zatrzymanie oddechu u dzieci, rozwijające się z silnym podnieceniem emocjonalnym. Ataki bezdechu pojawiają się u szczytu płaczu, silnego bólu, strachu po udarze, upadku. Afekt nagle zatrzymuje się, dziecko nie może wdychać, milknie, zmienia kolor na niebieski lub blednie, spada napięcie mięśniowe. Czasem są konwulsje, omdlenia. Po kilku sekundach oddech zostaje przywrócony. Rozpoznanie opiera się na badaniu ankietowym, badaniu neurologicznym, uzupełnionym o EEG, konsultacji z psychiatrą, kardiologiem, pulmonologiem. Leczenie odbywa się za pomocą leków, psycho-korekty metod wychowania.

Zespół afektywno-oddechowy u dzieci

Nazwa syndromu "afektywno-oddechowy" pochodzi od dwóch słów: "afekt" - intensywna niekontrolowana emocja, "oddechowa" - odnosząca się do procesu oddychania. ARS - naruszenie rytmu wdechu-wydechu na tle silnego gniewu, płaczu, strachu, bólu. Nazwy synonimiczne - atak afektywno-oddechowy, toczenie się w płaczu, atak bezdechu, wstrzymywanie oddechu. Częstość występowania zespołu wynosi 5%. Szczyt epidemiologiczny obejmuje dzieci od sześciu miesięcy do półtora roku. Po pięciu latach napady rozwijają się niezwykle rzadko. Cechy płciowe nie mają wpływu na częstotliwość patologii, jednak u chłopców objawy ustępują częściej do 3 lat, u dziewcząt - do 4-5.

Przyczyny ADR u dzieci

Dzieci często doświadczają gniewu, złości, urazy, strachu, ale emocje te nie zawsze prowadzą do zaburzeń oddechowych. Przyczyny bezdechu z silnym podnieceniem emocjonalnym mogą być:

  • Rodzaj wyższej aktywności nerwowej. Labilność, brak równowagi układu nerwowego przejawia się zwiększoną wrażliwością, niestabilnością emocjonalną. Dzieci łatwo ulegają wpływowi, składnik wegetatywny jest wyraźny.
  • Dziedziczna predyspozycja. Dodatni wywiad rodzinny definiuje się u 25% dzieci z atakami afektywno-oddechowymi. Odziedziczony jest temperament, cechy reakcji wegetatywnych.
  • Błędy edukacyjne. Powstają paroksyzmy, wspierane przez niewłaściwe nastawienie rodziców do dziecka, jego zachowanie, emocje. Rozwój tego zespołu przyczynia się do permisywności, edukacji jako idola rodzinnego.
  • Czynniki wewnętrzne i zewnętrzne. Ataki występują, gdy są wystawione na negatywne czynniki, mogą być wywoływane przez ból fizyczny, nagromadzone zmęczenie, napięcie nerwowe, uczucie głodu, frustrację.

Patogeneza

Do pięciu lat dzieci nie są w stanie krytycznie traktować swoich emocji i zachowań, ograniczać, kontrolować zewnętrznych przejawów. Szczerość, prostolinijność, ekspresja stają się podstawą jasnych reakcji emocjonalnych. Płacz, przerażenie wywołują konwulsyjne skurcze mięśni w krtani. Powstaje stan przypominający skurcz krtani: wąŜa głosowa zwęża się, prawie całkowicie zachodzi na siebie, oddech ustaje. Czasami występują drgawki toniczno-kloniczne równolegle - mimowolne napięcie mięśniowe, drganie. Po 10-60 sekundach atak się zatrzymuje - mięśnie się rozluźniają, oddech powraca. Każdy atak rozwija się etapami: wzrost afektu, skurcz oddechowy, powrót do zdrowia.

Klasyfikacja

Klasyfikacja ataków afektywno-oddechowych opiera się na cechach i nasileniu objawów klinicznych. Istnieją cztery rodzaje syndromów:

  • Proste. Najprostsza forma ataku. Przejawia się opóźnieniem w oddychaniu podczas wydechu. Rozwija się jako reakcja na traumę, frustrację. Objawy zaburzeń krążenia, brak utlenowania.
  • Niebieski. Obserwowane podczas wyrażania gniewu, niezadowolenia, frustracji. Przerywany oddech po zatrzymaniu inhalacji, pojawia się sinica (sinica). Z opóźnieniem oddychania przez ponad 10-20 sekund, zmniejsza się napięcie mięśniowe, pojawiają się konwulsyjne skurcze.
  • Pale. Jest to odnotowane po nieoczekiwanym bolesnym uderzeniu - udar, wstrzyknięcie, siniak. Na wysokości afektu dziecko blednie, traci przytomność. Płacz jest słaby lub nieobecny.
  • Skomplikowane. Zaczyna jako niebieski lub blady typ. Wraz z rozwojem rozwijają się kloniczne drgawki toniczne, utrata przytomności. Zewnętrznie napad jest podobny do napadu padaczkowego.

Objawy ARS u dzieci

Objawy afektywno-oddechowe zaczynają się od płaczu, strachu, bólu. Dziecko oddycha z przerwami, nagle zatrzymuje się, zatrzymuje, a usta pozostają otwarte. Grzechotki, syczenie, kliknięcia są słyszalne. Manifestacje bezdechu są mimowolne. Oddychanie zostaje przerwane na okres od 10 sekund do 1 minuty. Prosty atak zostaje zakończony po 10-15 sekundach, bez dodatkowych objawów. Bezdech po upadku, udarowi towarzyszy blanszowanie skóry, błon śluzowych. Reakcja bólu rozwija się bardzo szybko, płacz jest nieobecny lub słychać pierwszy szloch. Jest słabo, puls jest słaby lub nie wyczuwalny.

Zespół afektywno-oddechowy z negatywnymi emocjami - resentyment, wściekłość, frustracja - jest typowy dla dzieci w wieku 1,5-2 lat. Zatrzymanie oddychania następuje w czasie wielkiego płaczu, krzyku. Towarzyszy mu niebieska skóra, równoczesne nadciśnienie lub gwałtowny spadek napięcia mięśniowego. Ciało dziecka wygina się lub opada bezwładnie. Rzadziej rozwijają się konwulsyjne skurcze mięśni (drgawki). We wszystkich przypadkach następuje niezależne przywrócenie procesu oddychania, kolor skóry jest znormalizowany, drgawki zanikają. Po prostym ataku dziecko szybko się regeneruje - zaczyna grać, biegać, prosi o jedzenie. Ciągłe ataki z utratą przytomności, konwulsje wymagają dłuższego powrotu do zdrowia. Po zakończeniu bezdechu dziecko cicho płacze, zasypia przez 2-3 godziny.

Komplikacje

Zespół afektywno-oddechowy nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla dziecka. Bez odpowiedniego leczenia istnieje ryzyko rozwoju padaczki - wśród pacjentów z tą chorobą napady opóźnionego oddychania w wywiadzie występują 5 razy częściej niż w populacji ogólnej. Ta cecha jest wyjaśniona przez wrodzoną zdolność mózgu do reagowania wrażliwie na czynniki zewnętrzne i wewnętrzne. Skutki uboczne zespołu afektywno-oddechowego to głód tlenu w mózgu, wyczerpanie ośrodkowego układu nerwowego, objawiające się osłabieniem, zaburzeniami pamięci, uwagi, aktywności myślowej.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować zespół afektywno-oddechowy i jego różnicowanie z innymi chorobami występującymi z napadami oddechowymi, stosuje się drgawki, metody kliniczne, instrumentalne i fizyczne. Głównymi specjalistami są psychiatrzy i neurolodzy. Algorytm diagnostyczny obejmuje następujące metody:

  • Ankieta. Neurolog i psychiatra słuchają skarg rodzica, zadawania wyjaśnień na temat objawów napadów, czasu trwania, częstotliwości, przyczyn. Przeprowadzić wstępną diagnostykę różnicową APC i epilepsji. Głównymi kryteriami są: spontaniczność / prowokacja paroksyzmów, częste wzbudzanie / niezależność od stanu ogólnego, stereotyp / zmienność napadów, wiek do 5 lat / starsze.
  • Inspekcja. Obowiązkowe badanie fizykalne przeprowadza neurolog. Ekspert ocenia refleks bezpieczeństwa czułości dojrzałości funkcji motorycznych, potwierdza obecność lub brak choroby neurologicznej. Kiedy zamazany obraz kliniczny, niedostatek skarg rodziców, wywiad rodzinny jest przypisany badania kardiolog, pulmonolog, alergologa w celu uniknięcia chorób układu krążenia, astma, alergie, zespół bezdechu sennego u wcześniaków i niemowląt LBW.
  • Metody instrumentalne. Aby odróżnić zespół afektywno-oddechowy od padaczki, wykonuje się elektroencefalografię. Zwiększona aktywność bioelektryczna nie jest typowa dla APC. Elektrokardiografia pozwala wykluczyć chorobę serca, której towarzyszy zatrzymanie oddechu. Spirografię stosuje się do oceny funkcjonalności płuc, w celu zidentyfikowania przyczyny skurczu oddechowego.

Leczenie ARS u dzieci

Leczenie zespołu afektywno-oddechowego odbywa się w złożony sposób. Pomoc psychologa, psychoterapeuty jest pokazywana wszystkim dzieciom i ich rodzinom. Decyzję o konieczności przepisywania leków podejmuje lekarz indywidualnie, w zależności od nasilenia objawów, wieku pacjenta. Stosuje się następujące metody terapii:

  • Psychoterapia.Zajęcia z psychologiem, sesje psychoterapeutyczne mają na celu korektę relacji rodzinnych, opracowanie skutecznej taktyki edukacyjnej. Szkolenia mają na celu zaszczepienie niezależności dziecka, umiejętność stawiania oporu frustracji, stresu.
  • Przyjmowanie leków. Dzieci z afektywną-oddechowego wyznaczonego zespołu neuroochronnej nootropowych leków, środków uspokajających, aminokwasów (glicyna, kwas glutaminowy), witamin z grupy B. nawracających ostrych ataków przycięte uspokajające.
  • Korekta sposobu życia. Aby zapobiec zmęczeniu i drażliwości dziecka, zaleca się, aby rodzice racjonalnie rozprowadzali czas snu i odpoczynku, zapewnili dziecku odpowiednią aktywność fizyczną, odpowiednie odżywianie. Konieczne jest ograniczenie oglądania telewizji, gier komputerowych.

Prognozy i zapobieganie

Rokowania zespołu afektywno-oddechowego są pozytywne, objawy zwykle znikają w wieku 5 lat. Pomaga zapobiegać atakom technik psychologicznych podczas interakcji z dzieckiem: musisz nauczyć się przewidywać emocjonalny wybuch i ostrzec ich - w czasie, aby karmić dziecko i zapewnić spokojny sen, odpoczynek, aktywnych gier, umożliwiając łatwość stres. Płacz łatwiej jest zatrzymać, przestawiając uwagę, prosząc o wykonanie akcji (przynieś, patrz, biegnij), a nie wymogu zatrzymania ekspresji emocji. Zwroty "nie koryguj", "nie jęcz" "zatrzymaj się teraz" tylko nasilają afekt. Dzieci w wieku dwóch lub trzech lat warte wyjaśnienia ich stanu, wskazują na nieistotność, nieskuteczność histerii.

Ataki układu oddechowego

Ataki afektywno-oddechowe (ataki wstrzymujące oddech) są najwcześniejszym objawem omdleń lub ataków histerycznych. Słowo "afekt" oznacza silną, źle kontrolowaną emocję. "Oddech" to coś, co ma związek z układem oddechowym. Ataki zwykle pojawiają się pod koniec pierwszego roku życia i mogą trwać do 2-3 lat. Pomimo faktu, że wstrzymanie oddechu może wydawać się zamierzone, zazwyczaj dzieci nie robią tego celowo. To tylko odruch, który pojawia się, gdy płaczące dziecko z siłą wydycha prawie całe powietrze z płuc. W tej chwili zatrzymuje się, jego usta są otwarte, ale nie odzywa się ani jeden dźwięk. Najczęściej te epizody z opóźnieniem w oddychaniu nie trwają dłużej niż 30-60 sekund i mijają, gdy dziecko zaczerpnie oddechu i zacznie znowu krzyczeć.

Czasami ataki afektywno-oddechowe można podzielić na 2 typy - "niebieski" i "blady".

"Pale" napady afektywno-oddechowe są najczęściej reakcją na ból podczas upadku, kłucia. Kiedy próbujesz wyczuć i policzyć puls podczas takiego ataku - znika na kilka sekund. "Pale" ataki afektywno-oddechowe na mechanizm rozwoju są bliskie omdlenia. Później niektóre dzieci z takimi atakami (paroksyzmami) rozwijają omdlenia.

Najczęściej jednak ataki afektywno-oddechowe rozwijają się jako "niebieskie". Są wyrazem niezadowolenia, niespełnionego pragnienia, gniewu. Jeśli odmówisz spełnienia jego wymagań, osiągniesz pożądane, przyciągniesz uwagę, dziecko zacznie płakać, krzyczeć. Przerywane głębokie oddychanie zatrzymuje się z wdychaniem, pojawia się jasna sinica. W łagodnych przypadkach oddychanie zostaje przywrócone po kilku sekundach, a stan dziecka ulega normalizacji. Takie ataki są na zewnątrz podobne do skurczu krtani - skurcz mięśni krtani. Czasami atak jest nieco opóźniony, gdy następuje gwałtowny spadek napięcia mięśniowego - dziecko "pada miękko" w ramionach matki, albo powstaje napięcie mięśni, a dziecko wygina łuk.

Ataki afektywno-oddechowe obserwuje się u dzieci pobudliwych, drażliwych, kapryśnych. To rodzaj histerycznych ataków. Dla bardziej „konwencjonalne” histeria u małych dzieci charakteryzuje prymitywną reakcję silnika protestu: dziecko z niespełnionych pragnień w celu osiągnięcia jego upadek na podłogę bije nieregularnie na podłodze z nogami i rękami, krzycząc, płacząc i inaczej demonstrujących swój gniew i wściekłość. W tej "burzy lokomotywy" protestu ujawniają się niektóre cechy histerycznych ataków starszych dzieci.

Po 3-4 latach dziecko z opóźnieniem oddechu lub reakcjami histerycznymi może nadal doświadczać histerycznych ataków lub innych problemów z postacią. Są jednak sposoby, które pomogą ci zapobiec przekształceniu "okropnych dwulatków" w "okropnych dwunastolatków".

Zasady prawidłowego wychowania małego dziecka z atakami układu oddechowego i histerycznymi. Zapobieganie napadom drgawkowym

Ataki podrażnienia są zupełnie normalne dla innych dzieci i ogólnie - dla osób w każdym wieku. Wszyscy mamy napady irytacji i wściekłości. Nigdy nie pozbywamy się ich całkowicie. Jednak stając się dorosłymi, staramy się być bardziej powściągliwi w wyrażaniu naszego niezadowolenia. Dwuletnie dzieci są bardziej szczere i bezpośrednie. Po prostu dają wyjście z ich furii.

Twoja rola jako rodziców dzieci z atakami histerycznymi i atakującymi układ oddechowy polega na uczeniu dzieci kontrolowania ich gniewu, pomagania im opanować zdolność do powstrzymywania się.

W powstawaniu i utrzymywaniu się paroksyzmów czasami niewłaściwe podejście rodziców do dziecka i jego reakcji ma pewne znaczenie. Jeśli dziecko jest zdecydowanie wystrzegać najmniejsze zaburzenie - wszystko mu wolno i są zgodne ze wszystkimi wymogami - jeśli tylko dziecko nie był zdenerwowany - konsekwencje takiego charakteru edukacji dla dziecka może zniszczyć całe swoje życie. Ponadto, przy tak niewłaściwym wychowaniu, dzieci z opóźnieniami oddechu mogą wywoływać histeryczne ataki.

Właściwe wykształcenie we wszystkich przypadkach zapewnia jednolitą postawę wszystkich członków rodziny wobec dziecka - tak, aby nie wykorzystywał rodzinnych nieporozumień, aby zaspokoić wszystkie swoje pragnienia. Niepożądane jest nadmierne protekcjonowanie dziecka. Wskazane jest, aby zidentyfikować dziecko w placówkach przedszkolnych (przedszkole, przedszkole), gdzie ataki zwykle się nie powtarzają. Jeśli wygląd wstrzymywania oddechu czar był odpowiedzią na urządzeniu w przedszkolu, przedszkola, wręcz przeciwnie, konieczne jest tymczasowo zabrać dziecko z zespołem i ponownie zdefiniować go do odpowiedniego szkolenia z pomocą doświadczonego neurologa dziecięcego.

Niechęć do bycia "przy okazji" w dziecku nie wyklucza użycia "elastycznych" technik psychologicznych w celu zapobiegania napadom:

1. Przeczucie i unikanie płomieni.

Dzieci są bardziej narażone na wybuch płaczu i krzyku, gdy są zmęczone, głodne lub czują się spieszone. Jeśli potrafisz przewidzieć takie momenty z wyprzedzeniem, będziesz w stanie się nimi ominąć. Możesz na przykład uniknąć nudnego czekania w kolejce na kasjera w sklepie, po prostu nie idąc na zakupy, gdy twoje dziecko będzie głodne. Dziecko, które obejmuje napady złości podczas pośpiechu przed wyjazdem do przedszkola w godzinach porannego szczytu, kiedy rodzice również iść do pracy, a starszy brat lub siostra idzie do szkoły, należy wstać pół godziny wcześniej, lub odwrotnie, a później - gdy dom będzie ciszej. Rozpoznaj trudne chwile w życiu Twojego dziecka i będziesz w stanie zapobiec atakom podrażnienia.

2. Przełącz się z polecenia zatrzymania do polecenia przewijania do przodu.

Małe dzieci częściej odpowiadają na prośby rodziców o zrobienie czegoś, tak zwane polecenia "do przodu", niż wysłuchanie prośby o zaprzestanie robienia czegoś. Dlatego jeśli twoje dziecko krzyczy i płacze, poproś go, aby podszedł do ciebie, zamiast żądać przestać płakać. W takim przypadku chętniej zastosuje się do żądania.

3. Nazwij dziecko swoim stanem emocjonalnym.

Dwuletnie dziecko może nie być w stanie wyrazić (lub po prostu zrealizować) poczucia wściekłości. Aby mógł kontrolować swoje emocje, powinieneś nadać im konkretne imię. Nie wyciągaj wniosków na temat jego emocji, spróbuj odzwierciedlać uczucia, których doświadcza dziecko, na przykład: "Może jesteś zły, bo nie dostałeś ciasta". Następnie niech jasno zrozumie, że pomimo uczuć, istnieją pewne ograniczenia jego zachowania. Powiedz mu: "Chociaż jesteś zły, nie powinieneś krzyczeć i krzyczeć do sklepu". Pomoże to dziecku zrozumieć, że istnieją pewne sytuacje, w których takie zachowanie nie jest dozwolone.

4. Powiedz dziecku prawdę o konsekwencjach.

Podczas rozmowy z małymi dziećmi często przydatne jest wyjaśnienie konsekwencji ich zachowania. Wyjaśnij wszystko bardzo prosto: "Nie kontrolujesz swojego zachowania i nie pozwolimy na to, jeśli będziesz kontynuował, będziesz musiał iść do swojego pokoju".

Drgawki z atakami układu oddechowego

Gdy dziecko z najcięższymi i długimi atakami afektywno-oddechowymi narusza świadomość, atakowi mogą towarzyszyć skurcze. Drgawki są tonizujące - pojawia się napięcie mięśni - ciało wydaje się być derevyenet, czasami wygięte w łuk. Rzadziej z atakami oddechowymi występują konwulsje kloniczne - w postaci drgawek. Konwulsje kloniczne są rzadsze, a następnie zwykle występują na tle toniku (konwulsje toniczno-kloniczne). Drganiom może towarzyszyć mimowolne oddawanie moczu. Po skurczach wznawia się oddychanie.

W przypadku drgawek mogą pojawić się trudności w diagnostyce różnicowej paroksyzm układu oddechowego z napadami padaczkowymi. Ponadto w pewnym odsetku przypadków u dzieci z drgawkami afektywnymi i oddechowymi może rozwinąć się napad padaczkowy (drgawki). Niektóre choroby neurologiczne mogą również powodować takie ataki oddechowe. W związku z tymi wszystkimi przyczynami, aby wyjaśnić naturę napadów i ustalić właściwe leczenie, każde dziecko z atakami układu oddechowego powinno zostać przebadane przez doświadczonego neurologa dziecięcego.

Co robić podczas ataku wstrzymującego oddech

Jeśli jesteś jednym z tych rodziców, których dziecko wstrzymuje oddech w stanie wściekłości, koniecznie weź głęboki oddech i pamiętaj o następujących rzeczach: wstrzymanie oddechu prawie nigdy nie szkodzi.

Podczas napadu afektywno-oddechowego możliwe jest przyczynienie się do odruchowego powrotu oddychania przez wszelkie wpływy (uderzenie w dziecko, poklepanie po policzkach, łaskotanie itp.).

Interweniej wcześnie. O wiele łatwiej jest powstrzymać atak wściekłości, gdy zaczyna się dopiero w momencie, gdy jest w pełnym rozkwicie. Małe dzieci często potrafią się rozpraszać. Zainteresuj je czymś, powiedzmy zabawką lub inną rozrywką. Nawet tak pomysłowa próba, jak łaskotanie, czasami przynosi rezultaty.

Jeśli atak jest opóźniony i towarzyszy mu przedłużony ogólny relaks lub skurcze - połóż dziecko na płaskiej powierzchni i odwróć głowę na boki, aby się nie udusił w przypadku wymiotów. W szczegółach przeczytaj moje zalecenia "JAK POMÓC W RAMACH RUCHU LUB ZMIENIAĆ ŚWIADOMOŚĆ"

Po ataku zachęcaj i uspokajaj dziecko, jeśli nie rozumie, co się stało. Jeszcze raz podkreśl potrzebę dobrego zachowania. Nie poddawaj się tylko dlatego, że chcesz uniknąć powtarzania epizodów z opóźnieniem w oddychaniu.

Zapobieganie i przyczyny (ARP) ataku afektywno-oddechowego u dziecka, porady dla rodziców

1. Dlaczego występują napady padaczkowe? 2. Jak to wygląda? 3. Mechanizm rozwoju i obraz kliniczny 4. Oddychanie i emocje 5. Co robić podczas ataku? 6. Proste zasady dla rodziców 7. Jak diagnozuje się?

Są to drgawki, w których po narażeniu na emocjonalny lub fizyczny bodziec, który jest nadmierny dla układu nerwowego, oddech dziecka jest opóźniony, krótkotrwały bezdech (zatrzymanie oddychania), czasami drgawki i utrata przytomności łączą się. Takie ataki zwykle nie mają konsekwencji, ale wymagają obserwacji neurologa i kardiologa.

Ataki afektywno-oddechowe występują u dzieci w wieku od 6 miesięcy do półtora roku. Czasami pojawiają się u dziecka w wieku 2-3 lat. Noworodki nie cierpią, do 6 miesięcy ataków praktycznie nie zdarzają się z powodu wyraźnej niedojrzałości układu nerwowego, a wraz z wiekiem ich dziecko "wyrasta". Częstotliwość napadów - do 5% liczby wszystkich dzieci. Takie dziecko wymaga szczególnej uwagi podczas edukacji, ponieważ ataki z dzieciństwa są równoważne napadom histerycznym u dorosłych.

Dlaczego występują napady padaczkowe?

Najważniejsze przyczyny są dziedziczne. Są dzieci, pobudliwe od urodzenia, i są cechy natury rodziców, którzy mimowolnie sprowokowali te ataki. Rodzice tych dzieci doświadczyli także ataków "przewracania" z dzieciństwa. U dzieci mogą wystąpić napady afektywno-oddechowe w odpowiedzi na następujące sytuacje i podrażnienia:

  • ignorowanie wymagań dziecka;
  • brak uwagi rodziców;
  • strach;
  • podniecenie;
  • zmęczenie;
  • stres;
  • przeładowanie wyświetleń;
  • spada;
  • urazy i oparzenia;
  • rodzinny skandal;
  • komunikacja z nieprzyjemnym (z punktu widzenia dziecka) krewnym.

Dorośli powinni rozumieć, że dziecko reaguje tak nieświadomie, a nie celowo. Jest to przejściowa i nienormalna reakcja fizjologiczna, która nie jest kontrolowana przez dziecko. W tym, że dziecko ma taką reakcję, "cechy" jego układu nerwowego są "winne", czego nie można już zmienić. Dziecko narodziło się w ten sposób, wczesny wiek jest początkiem wszystkich przejawów. Trzeba to dostosować za pomocą środków pedagogicznych, aby uniknąć problemów z postacią w starszym wieku.

Jak to wygląda?

Pediatrzy afektywno-oddechowo-pediatryczni są tradycyjnie podzieleni na 4 typy. Klasyfikacja wygląda następująco:

  • Prosta opcja lub wstrzymanie oddechu pod koniec wydechu. Najczęściej rozwija się po niezadowoleniu lub traumie dziecka. Oddychanie jest przywracane niezależnie, nasycenie krwi tlenem nie zmniejsza się.
  • Wariant "niebieski", który najczęściej pojawia się po reakcji bólowej. Po płaczu następuje wymuszony wydech, usta są otwarte, dziecko nie wydaje żadnych dźwięków - jest "zwinięte". Widać falowanie oczu i zatrzymanie oddechu. Dzieciak z początku jaskrawo rumieni się, potem robi się niebieskie, potem staje się wiotkie, czasami traci przytomność. Niektórzy dochodzą do świadomości po przywróceniu oddychania, podczas gdy inni natychmiast zasypiają na godzinę lub dwie. Jeśli podczas ataku zarejestrujesz EEG (encefalografię), nie będzie żadnych zmian.
  • Typ "biały", w którym dziecko prawie nie płacze, ale ostro się blednie i natychmiast traci przytomność. Potem nadchodzi sen, po którym nie ma żadnych konsekwencji. Nie ma konwulsyjnego skupienia na EEG.
  • Skomplikowane - zaczyna się jako jedna z poprzednich, ale dołącza się do nich paroksyzmy podobne do napadów padaczkowych, którym może towarzyszyć nawet nietrzymanie moczu. Jednak kolejne badanie nie wykazuje żadnych zmian. Ten stan może być niebezpieczny dla wszystkich tkanek z powodu ciężkiego niedotlenienia tlenu lub niedotlenienia mózgu.

Zagrożenia życia takie skurcze nie stanowią, ale konsultacja z neurologiem jest obowiązkowa w celu odróżnienia ich od cięższych przypadków. Oddychanie zatrzymuje się na kilka sekund do 7 minut, utrzymanie własnej samokontroli jest bardzo trudne dla rodziców. Średni czas zatrzymania oddychania wynosi 60 sekund.

Mechanizm rozwoju i obraz kliniczny

Drgawki wydają się być zastraszające, szczególnie u niemowląt. Kiedy dziecko przestaje oddychać, tlen dostanie się do organizmu. Jeśli wstrzymanie oddechu trwa długo, napięcie mięśni odruchowo spada - dziecko "utyka". Jest to reakcja na ostry niedobór tlenu, na który narażony jest mózg. W mózgu występuje hamowanie ochronne, jego praca jest odbudowywana, aby zużywać jak najmniej tlenu. Nadchodzi kłąb oczu, co przeraża rodziców.

Przy przedłużającym się opóźnieniu oddechu, mięśnie gwałtownie zwiększają napięcie, u dziecka występują napięcia, łuki, mogą dochodzić do klonalnych drgawek - rytmiczne skurczenie tułowia i kończyn.

Wszystko to prowadzi do gromadzenia się dwutlenku węgla w organizmie - hiperkapnia. To odruchowo zatrzymuje skurcz mięśni krtani i dziecko bierze oddech. Wdychanie zwykle odbywa się za pomocą płaczu, a następnie dziecko oddycha dobrze i spokojnie.

W praktyce rzadko występują napady padaczkowe. Po bezdechu dziecko zazwyczaj znika natychmiast, oddech zostaje przywrócony po "utykaniu".

Oddychanie i emocje

Atak nie jest na nic, nazywany ARP afektywno-oddechowym, w skrócie. Małe dziecko wyraża swój gniew i niezadowolenie tak bardzo, jeśli coś jest zrobione "nie według niego". To jest prawdziwy afekt, emocjonalny krój. Takie dziecko początkowo różni się zwiększoną pobudliwością emocjonalną i kapryśnością. Jeśli zostawisz cechy charakteru bez opieki, w starszym wieku, dziecko daje realną reakcje histeryczne, czy to w jakiś sposób odmowy: spada na podłogę, krzycząc na cały sklep lub przedszkola, stomping stóp i osiada tylko wtedy, gdy otrzyma pożądany. Przyczyny tego są dwojakie: z jednej strony, że dziecko dziedziczy cechy układu nerwowego, z drugiej - rodzice nie wiedzą, jak postępować w taki sposób, aby wygładzić wszystkie „rogi” charakteru.

Co robić podczas ataku?

Przede wszystkim nie panikuj się. Stan emocjonalny otaczających dorosłych jest przekazywany dziecku, a jeśli pomieszanie i lęk "rozgrzeją się", to tylko pogorszy się. Weź sobie oddech. Poczuj to wraz z tobą i dzieckiem z opóźnieniem ruchów oddechowych, nic strasznego się nie wydarzyło. Dmuchnij na czubku dziecka, pogłaskuj go po policzkach, łaskocz. Każdy taki wpływ pomoże mu szybko odzyskać siły i oddychać.

W przypadku długotrwałego napadu drgawkowego, szczególnie w przypadku drgawek, połóż dziecko na płaskim łóżku i odwróć głowę na bok. Więc jeśli nie zwymiotuje, nie będzie się dusił na masach wymiotnych. Spryskaj go zimną wodą, wytrzyj twarz, delikatnie łaskocz.

Jeśli podczas ataku rodzice "rozerwą włosy", stan dziecka staje się cięższy. Po ataku, nawet jeśli były skurcze, pozwól dziecku odpocząć. Nie budź go, jeśli zasypia. Po ataku ważne jest, aby zachować spokój, mówić cicho, nie hałasować. W sytuacji nerwowej atak może się powtórzyć.

Przy każdym ataku ze skurczami konieczna jest konsultacja z neurologiem. Tylko lekarz będzie w stanie odróżnić ARP od epilepsji lub innych zaburzeń neurologicznych.

Zgadzam się z lekarzem na konsultacje, jeśli zdarzyłoby się to po raz pierwszy. Konieczne jest rozróżnienie między chorobą a reakcją afektywną. Jeśli atak był już więcej niż jeden raz, ale nie ma choroby, musisz pomyśleć o wychowaniu dziecka.

Jeśli zdarzyło się to po raz pierwszy z dzieckiem, konieczne jest wezwanie karetki dziecięcej, szczególnie w przypadku drgawek. Pediatra oceni stopień zaawansowania choroby i zdecyduje, czy konieczna jest hospitalizacja. W końcu rodzice nie zawsze są w stanie w pełni podążać za dzieckiem, więc mogą pojawić się konsekwencje urazu mózgu, zatrucia lub ostrej choroby.

Proste zasady dla rodziców

Zadaniem rodziców jest nauczyć dziecko, aby pozbyć się gniewu i furii, aby nie zakłócało życia reszty rodziny.

Niezadowolenie, gniew i gniew są naturalnymi ludzkimi emocjami, żaden z nich nie jest odporny. Jednak dla dziecka muszą zostać stworzone granice, których nie może przekroczyć. Do tego potrzebujesz tego:

  • Rodzice i wszyscy dorośli żyjący z dzieckiem powinni być zjednoczeni w swoich żądaniach. Nie ma nic szkodliwego dla dziecka, gdy pozwala się, a drugie zabrania. Dziecko dorasta jako zdesperowany manipulator, z którego wszyscy cierpią.
  • Aby zdefiniować w zbiorowości dla dzieci. Tam hierarchia jest zbudowana w sposób naturalny, dziecko uczy się "znać swoje miejsce w stadzie". Jeśli napady występują w drodze do ogrodu, konieczna jest konsultacja z psychologiem dziecięcym, która wyraźnie wskazuje, co należy zrobić.
  • Unikaj sytuacji, w których prawdopodobny jest atak. Poranny pośpiech, kolej na supermarket, długi spacer na pusty żołądek - to wszystko prowokuje. Konieczne jest zaplanowanie dnia, aby dziecko było pełne, miało dość odpoczynku i wolnego czasu.
  • Zmień uwagę. Jeśli dziecko zapłacze łzami, a płacz nasila się, trzeba próbować odwrócić uwagę - przejeżdżający samochód, kwiat, motyl, śnieg - wszystko. Konieczne jest, aby nie reagować emocjonalnie na "wybuchy".
  • Wyraźnie wskaż granice. Jeśli dziecko wie, że nie dostanie zabawki (słodycze, gadżet) albo babcię czy ciocię, jeśli wolno ojca lub matki, jest on nadal cisza po najbardziej rozpaczliwy płacz. Wszystko, co się dzieje, należy wypowiadać spokojnym tonem. Wyjaśnij, dlaczego płacz jest bezużyteczny. "Słuchaj, nikt w sklepie nie płacze ani nie krzyczy. Nie możesz - to znaczy, że nie możesz. " Wrażliwe dzieci muszą dodać, że mama lub tata bardzo go kochają, jest dobry, ale istnieją zasady, które nie mogą nikogo naruszać.
  • Nazwij rzeczy własnymi imionami i recytuj konsekwencje kaprysów. "Jesteś zły i widzę to. Ale jeśli nadal płaczesz, będziesz musiał się uspokoić sam w swoim pokoju. Dzieci muszą być uczciwe.

Jak diagnozuje się?

Na początku lekarz kompleksowo bada dziecko. W razie potrzeby USG głowy (neurosonografia) i EEG, czasami badanie serca (EKG, USG). Rozpoznanie ARP ustala się tylko wtedy, gdy nie wykryto żadnych zaburzeń organicznych.

Leczenie rozpoczyna się od prawidłowej organizacji życia dziecka. Zalecenia pierwotniaki - reżim, dieta, spacery, zajęcia według wieku. Ale bez wdrożenia tych zaleceń żadne leczenie nie pomoże, ponieważ najważniejszy element, jakiego potrzebuje dziecko, to wyważony i uporządkowany sposób życia.

Niektórzy rodzice potrzebują zajęć z psychologiem rodzinnym, aby nauczyć się rozumieć własne dzieci. Leczenie farmakologiczne rzadko jest wymagane, w tym przypadku najczęściej ogranicza się do leków neuroprotekcyjnych i nootropowych, a także do witamin.

Najlepszą profilaktyką jest spokojna, przyjazna atmosfera w rodzinie bez kłótni i długotrwałego wyjaśniania związku.

Atak afektywno-oddechowy

Atak afektywno-oddechowy to nagłe, krótkotrwałe zatrzymanie oddechu u dziecka podczas płaczu. Rozwija się ona na tle stanu afektywnego i może jej towarzyszyć utrata przytomności, w rzadkich przypadkach - drgawki. Według różnych źródeł jest to 5-13% dzieci.

Afekt to krótkotrwały, nagły wybuch emocjonalny, charakteryzujący się eksplozją i dużą intensywnością manifestacji.

Objawy afektywne-oddechowe są zazwyczaj funkcjonuje w naturze: nieprawidłowości konstrukcyjne i odchylenia w przebiegu procesów biochemicznych zachodzących w tkance ośrodkowego układu nerwowego i obwodowego u dzieci narażonych na atak nie.

Pierwszy warunek został opisany w 1737 roku: „Nie jest to choroba u dzieci, wynikające z gniewu lub smutku, kiedy dusza jest ograniczona i przymusowo wysiedlonych z serca do przepony, powodując wstrzymanie lub ustanie oddechu, gdy przypływ emocji zatrzymuje się i ustąpienia objawów.”

Warunek z reguły objawia się po raz pierwszy od 6 do 18 miesięcy życia i trwa do 2-3 lat (rzadziej - 4-5 lat). W rzadkich przypadkach dezynfekcja ataków afektywno-oddechowych następuje bezpośrednio po urodzeniu lub - jeszcze rzadziej - w wieku powyżej 3 lat. Częstotliwość napadów jest indywidualna (od kilku dni do kilku rocznie), maksymalna w wieku od 1 roku do 2 lat.

Wstrzymywania oddechu czar, co do zasady, nie mają negatywne efekty są krótkotrwałe, nie pogarszać stan zdrowia dziecka i nie są w stanie wpłynąć na funkcjonowanie narządów i układów w dłuższej perspektywie.

Synonimy: napady afektywno-oddechowe, toczące się płacz, ataki wstrzymywania oddechu, ataki bezdechu.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Nie ma zgody co do przyczyn tego stanu, chociaż najważniejszą jest teoria psychogennego początku ataków afektywno-oddechowych.

Istnieje punkt widzenia, że ​​napady są zwykle obserwowane w ruchach emocjonalnych, drażliwych, predysponowanych do kaprysów dzieci i są podobieństwem do ataków histerycznych. W odpowiedzi na bolesny lub negatywny efekt psychoemocjonalny dziecko rozwija odpowiednią symptomatologię.

Niektórzy autorzy zwracają uwagę na znaczenie problemu międzyludzkich relacji wewnątrzrodzinnych lub zjawisk hiperopii. Badania przeprowadzone w 2008 roku wykazały, że dzieci podatne na ataki afektywno-oddechowe mają wyższy poziom emocjonalności, aktywności, intensywności emocji i rozproszenia.

Pomimo oczywistego wpływu komponentu psychologicznego większość ekspertów nadal uważa, że ​​zjawisko to ma miejsce nie tylko w emocjonalnie złożonych dzieciach; ważną rolę odgrywają następujące czynniki:

  • dziedziczne predyspozycje (25-30% dzieci ma dziedziczny ciężar ataków afektywno-oddechowych, gdy cierpi na nie co najmniej jeden z rodziców;
  • patologia układu sercowo-naczyniowego;
  • niedobór żelaza niezbędny do metabolizmu katecholamin i odpowiednie utrzymanie transmisji impulsów nerwowych;
  • epileptyczna natura tego schorzenia.

Czynniki emocjonalne, które mogą spowodować atak:

  • podrażnienie;
  • niezadowolenie;
  • uczucie niezadowolenia;
  • strach, strach.

Napady drgawek rozwijają się częściej, jeśli dziecko jest przepracowane lub nadmiernie podekscytowane, głodne lub w nieznanym otoczeniu.

Formy choroby

Istnieją następujące rodzaje napadów:

  • z sinicą ("niebieska" forma);
  • z bladością ("blada" forma);
  • mieszane.

Patofizjologia „niebieski” atak spowodowany nagłym kurcz krtani i mięśni mięśni oddechowych, co prowadzi do wzrostu ciśnienia w klatce piersiowej, co wywołuje zmniejszenie pojemności minutowej serca i zmniejszenie przepływu krwi w mózgu z rozwojem ostrej przejściowej głodu tlenowego. W roli mechanizmu spustowego zakłada się brak równowagi w ogniwach autonomicznego układu nerwowego.

W opracowaniu „pale” atak główną rolę należy nadmiernym przywspółczulnych impulsów gdy pod wpływem hamującym działaniem nerwu błędnego w dziecka spowalnia rytm serca lub asystolia rozwija (instant - nie więcej niż 1-2 sekund - ustanie aktywności serca), co powoduje zajęcie. Krótka asystolia występuje u 61-78% dzieci z "bladą" formą ataków afektywno-oddechowych.

Objawy

Epizod "niebieskiego" napadu afektywno-oddechowego zwykle zaczyna się od niekontrolowanego płaczu przez kilka sekund (nie więcej niż 10-15), po czym następuje nagłe zatrzymanie oddechu przy wydechu, który charakteryzuje się następującymi objawami:

  • usta są otwarte, oddech nie ma miejsca;
  • zatrzymanie płaczu;
  • szybko wzrastająca sinica;
  • przez kilka sekund (do kilku minut, zwykle nie więcej niż 0,5-1 minuty), nie ma oddechu (rozwija się bezdech).

Częstotliwość napadów jest indywidualna (od kilku dni do kilku rocznie), maksymalna w wieku od 1 roku do 2 lat.

Jeśli bezdech trwa dłużej niż 1 minutę, może nastąpić utrata przytomności, "wiotkość", a następnie napięcie mięśni tułowia, jego rozciąganie lub zginanie. Jeśli dostęp tlenu nie zostanie przywrócony, nastąpi faza drgawek klonicznych (skurcz kończyn i tułowia dziecka).

zatrzymanie oddychania i, w konsekwencji tlenu prowokuje hiperkapni (nadmierne gromadzenie się dwutlenku węgla we krwi), który powoduje odruchowe skurcze mięśni o usunięciu krtani: Dziecko bierze oddech i zaczyna oddychać, odzyskuje przytomność.

Po takim przedłużonym ataku z konwulsjami toniczno-klonicznymi, głęboki sen zwykle występuje 1-2 godziny.

Pomimo tego, że wstrzymanie oddechu może wydawać się zamierzone, dzieci nie robią tego celowo; Odruch pojawia się, gdy płaczące dziecko z siłą podczas płaczu wydycha powietrze z płuc.

Napady "blade" są częściej wywoływane przez strach, nagły bodziec bólowy (zastrzyk, głowa, upadek itp.) Lub połączenie tych czynników. Dziecko może płakać, ale częściej tylko uspokaja się, traci przytomność i ostro się blednie. Charakteryzuje się słabością i wylewanie potu, puls na kilka sekund nie jest badany. W najcięższych epizodach możliwe są kloniczne skurcze mięśni kończyn i mimowolne oddawanie moczu.

Diagnostyka

Rozpoznanie atopii afektywno-oddechowej nie powoduje trudności w potwierdzeniu związku z poprzednim traumatycznym skutkiem i są podobne epizody zatrzymania oddechu w wywiadzie.

Oddech trzyma zaklęcie, zazwyczaj objawia się po raz pierwszy od 6 do 18 miesiąca życia i trwa aż do 2-3 lat (czasami - 4-5 lat) wiek.

Aby wyjaśnić diagnozę, czasami zaleca się dodatkowe badania:

  • EKG (rejestrowane są epizody asystolii);
  • EEG (wykrywane jest spowalnianie lub zmniejszanie amplitudy impulsów).

Leczenie

Nie jest wymagane specjalne leczenie ataków afektywno-oddechowych. Jest kilka powodów:

  • w większości przypadków wstrzymywania oddechu czar wykadrowane sam, gdy dziecko osiągnie pewien wiek, lub przy zmianie środowiska (przedszkole, kursy przygotowawcze w szkole podstawowej, etc...);
  • w tej chwili nie ma leków o udowodnionej skuteczności w zapobieganiu napadom;
  • ten stan nie jest patologiczny.

Istnieje kilka sposobów, które pomogą przerwać atak i przywrócić odruch oddychania: ostry cios na dziecko, splash w twarz z wodą i delikatnie wklepać w policzek.

Niespecyficzne leczenie mające na celu poprawę metabolizmu w tkankach mózgu, normalizujące równowagę procesów wzbudzania i hamowania, jest następujące:

  • leki nootropowe;
  • środki uspokajające pochodzenia roślinnego;
  • witaminy neurotropowe (grupa B);
  • procedury fizjoterapeutyczne.

Możliwe powikłania i konsekwencje

Wstrzymywania oddechu czar, co do zasady, nie mają negatywne efekty są krótkotrwałe, nie pogarszać stan zdrowia dziecka i nie są w stanie wpłynąć na funkcjonowanie narządów i układów w dłuższej perspektywie.

Przedłużający się atak z przedłużonym zatrzymaniem oddechu przez kilka minut w obecności ciężkich patologii towarzyszących może doprowadzić do ustania czynności serca, śpiączki.

W literaturze opisano tylko kilka śmiertelnych wyników, które były spowodowane aspiracją.

Prognoza

Nie jest wymagane specjalne leczenie ataków afektywno-oddechowych.

Zapobieganie

Głównym celem jest działanie zapobiegawcze psychoterapeutyczne (tworzenie i utrzymanie pozycji produkcyjnej dziecka w stosunku do środowiska, odpowiednie postrzeganie ich miejsca w hierarchii rodzinnej i właściwych reakcji na te lub inne czynniki zewnętrzne).

Techniki psychologiczne, które zapobiegają rozwojowi napadów, są następujące:

  • zapobiec sytuacji długo czekać lub pobytu na drogach, pędu, gdy dziecko jest głodne, senność lub uczucie dyskomfortu fizycznego (biorąc pod uwagę fakt, że atakuje prowokatorzy afektywne-oddechowego są głód, zmęczenie, uczucie podrażnienia);
  • Porozmawiaj z sytuacjami traumatycznymi dziecka, daj mu możliwość wyrażania życzeń;
  • z góry wyraźnie wskazują zasady postępowania przyjęte w określonym miejscu;
  • Zmień uwagę dziecka z negatywnych emocji na pozytywne wrażenia.

Film na YouTube na temat artykułu:

Edukacja: szkolnictwo wyższe, 2004 (Kursk State Medical University), specjalność "Medycyna", kwalifikacje "Doktor". 2008-2012 - studentka podyplomowych Wydziału Farmakologii Klinicznej Uniwersytetu Medycznego „KSMU”, PhD (2013, specjalne «Farmakologia, Farmakologia kliniczna"). 2014-2015 - zawodowe przeszkolenie, specjalność "Zarządzanie w edukacji", FGBOU HPE "KSU".

Informacje są uogólnione i służą wyłącznie celom informacyjnym. Przy pierwszych oznakach choroby skonsultuj się z lekarzem. Samo leczenie jest niebezpieczne dla zdrowia!

W Wielkiej Brytanii istnieje prawo, według którego chirurg może odmówić wykonania operacji pacjentowi, jeśli pali lub ma nadwagę. Osoba musi zrezygnować ze złych nawyków, a być może nie będzie potrzebowała operacji.

Kiedyś ziewanie wzbogaca ciało tlenem. Jednak ta opinia została odrzucona. Naukowcy udowodnili, że ziewanie, osoba chłodzi mózg i poprawia jego działanie.

Najrzadszą chorobą jest choroba Kuru. Reprezentowani są tylko przedstawiciele plemienia Fores w Nowej Gwinei. Pacjent umiera ze śmiechu. Uważa się, że przyczyną choroby jest spożywanie ludzkiego mózgu.

Przy regularnej wizycie w solarium prawdopodobieństwo zachorowania na raka skóry wzrasta o 60%.

74-letni mieszkaniec Australii, James Harrison, został dawcą krwi około 1000 razy. Ma rzadką grupę krwi, której przeciwciała pomagają przetrwać noworodkom z ciężką niedokrwistością. W ten sposób Australijczyk uratował około dwóch milionów dzieci.

Próbując wydostać pacjenta, lekarze często posuwają się za daleko. Tak, na przykład, pewien Charles Jensen w okresie od 1954 do 1994 gg. przetrwało ponad 900 operacji usunięcia nowotworów.

W ciągu życia przeciętny człowiek wytwarza dwa lub więcej dużych basenów ze śliną.

Lek na kaszel "Terpinkod" jest jednym z liderów sprzedaży, wcale nie ze względu na właściwości lecznicze.

Podczas pracy nasz mózg zużywa ilość energii równą 10-watowej żarówce. Tak więc obraz żarówki nad głową w momencie interesującej myśli nie jest tak daleki od prawdy.

Według wielu naukowców kompleksy witamin są praktycznie bezużyteczne dla ludzi.

Próchnica jest najczęstszą chorobą zakaźną na świecie, z którą nawet grypa nie może konkurować.

Amerykańscy naukowcy przeprowadzili eksperymenty na myszach i doszli do wniosku, że sok z arbuza zapobiega rozwojowi miażdżycy naczyń krwionośnych. Jedna grupa myszy wypiła zwykłą wodę, a druga - sok z arbuza. W rezultacie naczynia z drugiej grupy były wolne od płytek cholesterolowych.

Dentyści pojawili się stosunkowo niedawno. Już w XIX wieku obowiązkiem zwykłego fryzjera było wyciąganie chorych zębów.

Według statystyk, w poniedziałki ryzyko urazów kręgosłupa wzrasta o 25%, a ryzyko zawału serca o 33%. Bądź ostrożny.

Wątroba jest najcięższym narządem w naszym ciele. Jego średnia waga wynosi 1,5 kg.

Korzyści płynące z przyjmowania witamin i minerałów podczas ciąży przez długi czas nie budzą wątpliwości. Są niezbędne do prawidłowego rozwoju dziecka, bezpiecznego prądu.